κυνηγέω
κυνηγέω, to hunt, chase
κῠνηγ-έω, Dor. -ᾱγέω Bion 1.60: pf. Pass. κεκυνηγῆσθαι Plb. 31.29.4: (κυνηγός):—
- hunt, chase, later form of κυνηγετέω, ὅταν κυνηγήσῃ [ὁ ἀετός] Arist. HA 619a33, cf. Plu. Pel. 8, etc.: metaph., pursue, persecute, τινα Pl. Ep. 349c, etc.
κυνηγέω-ῶ [ῠ] chasser, Arstt. H.A. 10, 22 ; Plut. Pel. 8, M. 917e ; fig. Plat. Ep. 349b ||
➳ Dor. κυναγέω [ᾱ] Bion 1, 60.
Étym. κυνηγός.
1. jagen, op jacht gaan.
2. jacht maken op, achtervolgen.
κυνηγέω, = κυνηγετέω, jagen ; Arist. H.A. 10.22 ; Plut. Pelop. 8 ; Sp.; θῆρας Ath. XIII.539d ; auch übertr. auf Menschen, Plat. epist. VII.349b ; Plut. Alc. 6 ; vgl. Lobeck zu Phryn. 432.
κυνηγέω
κῠνηγέω,
κυνηγός
- to hunt, chase, later form of κυνηγετέω, Plut.