λαμπαδοῦχος
λαμπαδοῦχος, torch-carrying, bright-beaming
λαμπᾰδοῦχ-ος, ον,
- torch-carrying, bright-beaming, ἁμέρα E. IA 1506 (lyr.); λ. δρόμος, λ. ἀγών, = λαμπαδηφορία, Lyc. 734, Sch. Ar. Ra. 131.
λαμπᾰδοῦχος -ον [λαμπάς , ἔχω ] torchbearer: λ. δρόμος Lyc. 734 etc., see λαμπαδηφορία | fig. that produces light, luminous: λ. ἁμέρα luminous day Eur. I.A. 1506; with gen. πίστεως λ. (faith) Hippol. Laz. 217.2.
λαμπαδοῦχος, ος, ον [πᾰ]
1 qui tient un flambeau, Lyc. 734 ||
2 qui fait luire sa lumière, Eur. I.A. 1505.
Étym. λαμπάς, ἔχω.
λαμπαδοῦχος, eine Fackel haltend, tragend, ἁμέρα, vom Hochzeitstage, Eur. l. A. 1505 ; ἀγών, Fackelwettlauf, Schol. Ar. Ran. 131, wie δρόμος, Lycophr. 734.
tú, invisible, incorpóreo, engendrador de locura, arquero, portador de antorcha
λαμπαδοῦχος
λαμπᾰδ-οῦχος, ον
ἔχω
- torch-carrying, bright-beaming, Eur.