λευκαντικός
λευκαντικός, of or for whitening
λευκ-αντικός, ή, όν,
- of or for whitening, δύναμις Sch. Pl. Tht. 156d. Adv. -κῶς, διατεθῆναι have a sensation of whiteness, S.E. M. 7.192.
λευκαντικός -ή -όν [λευκαίνω ] that turns white: ἡ λ. δύναμις the capacity to become white Sch. Plat. Theaet. 156e ◆ adv. λευκαντικῶς Sext. S. 7.198, 7.344: λ. διατεθῆναι to have the sensation of being white Sext. S. 7.192, cf. 8.397.
λευκαντικός, ή, όν, qui tend à devenir blanc, Sch.-Plat. Theæt. 360.
Étym. λευκαίνω.
λευκαντικός, zum Weißfärben geeignet, weiß machend ; δύναμις Schol. Plat. Theaet. p. 360 ; λευκαντικῶς διατεθῆναι, S.Emp. adv.log. 1.192, 2.397 ; λ. πάσχειν, Alles weiß sehen, 1.198.