μιμητικός
μιμητικός, good at imitating, imitative
Could not find μιμητικώτατον in Logeion dictionaries.
μιμητικώτατον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of μιμητικός
μῑμ-ητικός, ή, όν,
- able to imitate, Porph. Abst. 3.4; esp. of the arts (including music and poetry), imitative, Pl. Lg. 668a, Arist. Po. 1451a30, etc.; μ. ποιητής Pl. R. 605asq.; ἡ φωνὴ πάντων -ώτατον τῶν μορίων Arist. Rh. 1404a22: ἡ -κή (with or without τέχνη) Pl. Sph. 265a, R. 598b; ἡ ἐν ἑξαμέτροις μ. Arist. Po. 1449b21. Adv. -κῶς Plu. Aud.poet. 2.18b, Gal. 8.155, Ath. 11.505b; μ. ζῆν Procl. in R. 1.60 K.: Comp. -ώτερον Ptol. Harm. 3.3.
μιμητικός, ή, όν [μῑ] qui a le talent d’imiter, imitateur, Plat. Rsp. 602a, 605a ; Plut. Per. 2 ; μιμητικὴ τέχνη, Plat. Soph. 219b, l’art d’imiter.
Étym. μιμέομαι.
μιμητικός, [μῑ], zur Nachahmung gehörig, geschickt ; ὁ μιμητικὸς ποιητής, Plat. Rep. X.605a ; ἡ μιμητικὴ τέχνη, die Nachahmungskunst, Soph. 219b u. öfter ; τὸ μιμητικὸν ἔθνος, Tim. 19d ; Folgde : Plut. Pericl. 2.
• Adv., μιμητικῶς τοὺς διαλόγους γράψας, von Plato gesagt, Ath. XI.505b.
• Adv., μιμητικῶς τοὺς διαλόγους γράψας, von Plato gesagt, Ath. XI.505b.
μιμητικός
μῑμητικός, ή, όν
μιμέομαι
- good at imitating, imitative, of the fine arts, Plat., etc.:— ἡ -κή (with or without τέχνη) the power of imitating, Plat.