μοναρχέω
μοναρχέω, to be sovereign
Could not find μοναρχήσῃ in Logeion dictionaries.
μοναρχήσῃ aorist middle subjunctive 2nd singular, aorist active subjunctive 3rd singular, future middle indicative 2nd singular of μοναρχέω
μοναρχ-έω, Ion. μουν-,
- to be sovereign, Pi. P. 4.165, Pl. R. 576b; ἐπὶ τούτου μουναρχέοντος in this kingʼs time, Hdt. 5.61, cf. 46; κατὰ νόμους μ. Pl. Plt. 301b: c. gen., ἑκόντων μ. Arist. Pol. 1295a16:—Pass., μοναρχεῖται πᾶς οἶκος ib. 1255b19.
- II hold the office of μόναρχος at Cos, SIG 805.6, Sor. Vit. Hippocr.
μοναρχέω-ῶ, commander seul, régner souverainement, Pd. P. 4, 165 ; Hdt. 5, 46 et 61 ; Plat. Rsp. 576b, Pol. 302b, etc. ; d’où, au pass. être gouverné par un seul maître, Arstt. Pol. 1, 7 ||
➳ Ion. μουναρχέω, Hdt. ll. cc.
Étym. μόναρχος.
μοναρχέω, Alleinherrscher sein, καὶ βασιλεύειν, Pind. P. 4.165 ; Plat. Polit. 301b ; ion. μουναρχέω, Her. 5.46, 61 ; τινός, Strab. V.249 ; pass., μοναρχεῖται πᾶς οἶκος, Arist. Pol. 1.7.
μοναρχέω
- 1be sole ruler “μοναρχεῖν καὶ βασιλευέμεν” P. 4.165 c. dat. ἀλλʼ ὅ γε Μέλαμπος οὐκ ἤθελεν λιπὼν πατρίδα μο[να]ρχε[ῖν] Ἄργει Pae. 4.29
μοναρχέω,
μόναρχος
- to be sovereign, Pind., Plat.; ἐπὶ τούτου μουναρχέοντος in this monarchʼs time, Hdt.; c. gen., ἑκόντων μ. Arist.