μοναρχέω
μοναρχέω, to be sovereign
Could not find μοναρχῇ in Logeion dictionaries.
μοναρχῇ Verb: present middle-passive subjunctive 2nd singular, Verb: present middle-passive indicative 2nd singular, Verb: present active subjunctive 3rd singular of μοναρχέω
μοναρχ-έω, Ion. μουν-,
- to be sovereign, Pi. P. 4.165, Pl. R. 576b; ἐπὶ τούτου μουναρχέοντος in this kingʼs time, Hdt. 5.61, cf. 46; κατὰ νόμους μ. Pl. Plt. 301b: c. gen., ἑκόντων μ. Arist. Pol. 1295a16:—Pass., μοναρχεῖται πᾶς οἶκος ib. 1255b19.
- II hold the office of μόναρχος at Cos, SIG 805.6, Sor. Vit. Hippocr.
μοναρχέω-ῶ, commander seul, régner souverainement, Pd. P. 4, 165 ; Hdt. 5, 46 et 61 ; Plat. Rsp. 576b, Pol. 302b, etc. ; d’où, au pass. être gouverné par un seul maître, Arstt. Pol. 1, 7 ||
➳ Ion. μουναρχέω, Hdt. ll. cc.
Étym. μόναρχος.
μοναρχέω, Alleinherrscher sein, καὶ βασιλεύειν, Pind. P. 4.165 ; Plat. Polit. 301b ; ion. μουναρχέω, Her. 5.46, 61 ; τινός, Strab. V.249 ; pass., μοναρχεῖται πᾶς οἶκος, Arist. Pol. 1.7.
μοναρχέω
- 1be sole ruler “μοναρχεῖν καὶ βασιλευέμεν” P. 4.165 c. dat. ἀλλʼ ὅ γε Μέλαμπος οὐκ ἤθελεν λιπὼν πατρίδα μο[να]ρχε[ῖν] Ἄργει Pae. 4.29
μοναρχέω,
μόναρχος
- to be sovereign, Pind., Plat.; ἐπὶ τούτου μουναρχέοντος in this monarchʼs time, Hdt.; c. gen., ἑκόντων μ. Arist.