ναυβάτης
ναυβάτης, a seaman, sea-going
ναυβᾰτ-ης, ου, ὁ, (βαίνω)
- seafarer, seaman, Hdt. 1.143, A. Pers. 1011 (lyr.), S. Ph. 301, 540, Th. 1.121, Rev.Bibl. 14.290 (Megiste), etc.
- II as Adj., ν. στρατός A. Ag. 987 (lyr.); ὁπλισμοί ib. 405 (lyr.); ν. στόλος S. Ph. 270; ν. λεώς E. IA 294 (lyr.); ν. ἀνήρ collective for ναυβάται, A. Pers. 375.
ναυ·βάτης, ου [ᾰ] adj. m.
1 qui monte sur un vaisseau, passager ou matelot, Eschl. Pers. 1011 ; Soph. Aj. 348 ; Hdt. 1, 143 ; Thc. 8, 44 ||
2 naval, maritime, Soph. Ph. 270 ||
➳ Dor. acc. sg. -βάταν, Eur. I.A. 294 ; gén. pl. -βατᾶν, Eschl. Pers. 1011.
Étym. ναῦς, βαίνω.
ναυβάτης, ὁ, der ein Schiff bestiegen hat, ein Schiffer ; ἀνήρ, Aesch. Pers. 367, öfter ; στρατός, Ag. 960 ; auch ὁπλισμοί, 393 ; νεὼς σῆς ναυβάτης, Soph. Phil. 536, öfter ; auch ναυβάτῃ στόλῳ, ih. 270 ; ναυβάταν λεών, Eur. I.A. 294, öfter ; Her. 1.143 u. Folgde ; ξένοι, Mietstruppen zur See, Thuc. 1.121.
ναυβάτης
νᾰυ-βάτης, ου, ὁ,
βαίνω
- Ia "ship-goer," a seaman, Hdt., Aesch., Soph., etc.
- IIas adj., ν. στρατός Aesch.; στόλος Soph., etc.