ναυαγός

ναυᾱγ-ός, όν, Ion. ναυηγός (also in late Prose, Alciphr. 1.18),

• shipwrecked, Hdt. 4.103, E. Hel. 408, Philem. 213.3; ναυαγοὺς ἀναιρεῖσθαι pick up shipwrecked men, X. HG 1.7.4; ν. τάφος, i. e. a watery grave, AP 7.76 (Diosc.); ν. μόρος ib. 9.84 (Antiphan.).
• • • 2 Act., causing shipwreck, ἄνεμοι ib. 105.
  • II (ἄγω) = ναύαρχος, Euph. 158.

ναυαγός ¹, [ᾱγ], ion. ναυηγός, Her. 4.103, dem das Schiff zerbrochen, schiffbrüchig ; ναυαγὸν ἐκπεσόντα, Eur. Hel. 546, öfter ; Philem. bei Stob. fl. 30.4 ; οὐκ ἀνείλοντο τοὺς ναυαγούς, Xen. Hell. 1.7.4 ; oft bei Sp.; auch ναυηγὸς μόρος, Antiphan. 6 (IX.84). – Auch übertr., verunglückt, zu Schaden gekommen. ναυηγοὶ ἄνεμοι, Ep.adesp. 383 (IX.105), vergleicht Meineke zu Euphor. richtig mit naufragum mare des Hor.

ναυαγός ², ός, όν ein Schiff führend, lenkend, Euphorion fr. 111 in Phot. bibl. 532b 20 ; vgl. Suid. u. Lobeck Phryn. 429 ;

ναυαγός ναυ-ᾱγός, όν ἔαγα perf. of ἄγνυμι

• • • 1shipwrecked, stranded, Lat. naufragus, Hdt., Eur.; ναυαγοὺς ἀναιρεῖσθαι to pick up the shipwrecked men, Xen.; ν. τάφος the grave of the shipwrecked, i. e. the sea, Anth.
    • 2act. causing shipwreck, ἄνεμοι Anth.