οἴκτιστος
οἴκτιστος, most pitiable, lamentable
Could not find οἴκτιστον in Logeion dictionaries.
οἴκτιστον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of οἴκτιστος
οἴκτ-ιστος, η, ον, irreg. Sup. of οἰκτρός,
- most pitiable, lamentable, οἴ. … δειλοῖσι βροτοῖσιν Il. 22.76; θάνον οἰ. θανάτῳ Od. 11.412; Ἀτθίσιν οἰκτίστη, σὸν φάος, Ἠριγόνη Call. Aet. 1.1.4 [Fr. 178.4 Pf.]; οἴ. δὴ κεῖνο ἴδον Od. 12.258; οἴ. ἔλεγοι A.R. 2.782: neut. pl. οἴκτιστα as Adv., Od. 22.472: also in late Prose, Onos. 42.21, Luc. Anach. 11. Adv. -τως Phalar. Ep. 96.
οἴκτιστος, η, ον, très digne de pitié, lamentable, Il. 22, 76 ; Od. 11, 412, etc. ; Luc. Pr. 4 ; adv. οἴκτιστα, Od. 22, 472, de la manière la plus lamentable.
Étym. sup. dérivé d’οἶκτος ; cf. οἰκτρός.
οἴκτιστος, unregelmäßiger superl. zu οἰκτρός, unmittelbar von οἶκτος abgeleitet, der bejammernswerteste, jämmerlichste ; τοῦτο δὴ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν, Il. 22.76 ; λιμῷ δὲ οἴκτιστον θανέειν, Od. 12.342 ; οἴκτιστος θάνατος, 11.412, ὄλεθρος, 23.79 ; adv., ὅπως οἴκτιστα θάνοιεν, 22.472.
οἴκτιστος
[superl. fr. οἶκτος.]
- 1
The most pitiable, miserable or wretched : θανάτῳ Od. 11.412, Od. 24.34. Cf. Od. 23.79.
Absol. : τοῦτʼ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν Il. 22.76. Cf. Od. 12.258, 342.
- 2
In neut. pl. οἴκτιστα
as adv., in the most miserable or wretched wise : ὄπως οἴκτιστα θάνοιεν Od. 22.472.
- 1
οἴκτιστος : see οἰκτρός.
οἴκτιστος, η, ον
irreg. Sup. of οἰκτρός (cf. αἰσχρός, αἴσχιστος)
- most pitiable, lamentable, Hom.:—neut. pl. οἴκτιστα as adv., Od.