οἰκοφθόρος
οἰκοφθόρος, one who ruins a house, a prodigal
οἰκοφθόρ-ος, ὁ,
- one who ruins a house, a prodigal, E. Fr. 1055, Pl. Lg. 689d, Ph. 1.311.
- II seducer, adulterer, PGrenf. 1.53.19 (-φθερ-, iv A.D.), Suid. s.v. Ἱλάριος.
οἰκο·φθόρος, ος, ον :
1 qui ruine une maison, Eur. (Stob. Fl. 67, 8) ; Plat. Leg. 689d ; DH. 1, 14 ||
2 coupable d’adultère, Suid. vo Ἱλάριος.
Étym. οἶκ. φθείρω.
οἰκοφθόρος, das Haus vernichtend ; ἀνήρ, Eur. frg., von Hesych. μοιχός erkl.; das Vermögen vergeudend, Plat. Legg. III.689d ; einzeln bei Sp.
οἰκοφθόρος
οἰκο-φθόρος, ὁ,
φθείρω
- one who ruins a house, a prodigal, Plat.