παλίγγλωσσος
παλίγγλωσσος, contradictory, false
Could not find παλίγγλωσσον in Logeion dictionaries.
παλίγγλωσσον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of παλίγγλωσσος
πᾰλίγ-γλωσσος, ον,
- contradictory, false, ἀγγέλων ῥῆσις Pi. N. 1.58; but ἔρις οὐ π. unrelenting, Id. Parth. 2.63.
- II of strange or foreign tongue, πόλις Id. I. 6(5).24.
- III = δύσφημος, Com.Adesp. 1098.
παλίγ·γλωσσος, ος, ον [ᾰ]
1 qui parle à rebours, faux, Pd. N. 1, 88 ||
2 qui parle une langue étrangère, Pd. I. 6, 35.
Étym. π. γλῶσσα.
παλίγγλωσσος, von widriger, fremder Sprache ; πόλις, neben βάρβαρος, Pind. I. 5.23 ; aber ῥῆσις παλίγγλωσσος ἀγγέλων, N. 1.58, ist die widersprechende, falsche ; vgl. Poll. 2.109, 6.164, wo es δύσφημος, κακόφημος erkl. ist.
πᾰλίγγλωσσος, -ον
- a uttered contrary to fact, lying παλίγγλωσσον δέ οἱ ἀθάνατοι ἀγγέλων ῥῆσιν θέσαν pr. N. 1.58
- b perverse of tongue οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος I. 6.24
- c sign. incert. ἐνῆκεν καὶ ἔπειτ[ ]λος τῶνδʼ ἀνδρῶν ἕνεκεν μερίμνας σώφρονος ἐχθρὰν ἔριν οὐ παλίγγλωσσον, ἀλλὰ δίκας ὁδοὺς πιστὰς ἐφίλη[ς.]ν (παλίγγλωσσος coni. Wil.: unrelenting G-H.) Παρθ. 2. 63.
παλίγγλωσσος
πᾰλίγ-γλωσσος, ον,
γλῶσσα
- Icontradictory, false, Pind.
- IIof strange or foreign tongue, Pind.