πανουργέω
πανουργέω, to play the knave
Could not find πανουργούντων in Logeion dictionaries.
πανουργούντων present active participle masculine genitive plural, present active participle neuter genitive plural, present active imperative 3rd plural of πανουργέω
πᾰνουργ-έω, pf. πεπανούργηκα Ar. Pl. 368:—
- play the knave, E. Med. 583, Ar. Ach. 658, Antipho 5.65: c. acc. cogn., ἃ πανουργεῖς Ar. Eq. 803, cf. Pl. 368, 876; ὅσια πανουργήσασα having dared a righteous crime, S. Ant. 74; πανουργίας π. περί τι D. 35.56.
- II Pass., to be adulterated, Gal. 6.269 (v. foreg.).
πανουργέω-ῶ [πᾰ] (pf. πεπανούργηκα) être fourbe ou méchant, Ant. 137, 8 ; Eur. Med. 583 ; Ar. Ach. 658 ; τι, Soph. Ant. 74 ; Ar. Eq. 803, etc. ; πανουργίας π. Dém. 943, 1, tramer ou commettre qqe méchanceté, des méfaits.
Étym. πανοῦργος.
1. met acc. v.h. inw. obj. begaan, plegen:
2. abs. zich als een schurk gedragen:
πανουργέω, ein πανοῦργος sein, listig od. bübisch handeln, ein Bubenstück ausführen ; absolut, Antiph. 5.65 ; Eur. Med. 583 ; Ar. Ach. 658 ; τί, Plut. 368, 876, wie ὅσια πανουργήσασα Soph. Ant. 74 (Schol. μετὰ πανουργίας ἐργασαμένη); πανουργεῖν πανουργίας περί τι, Dem. 35.56 u. Sp.
πανουργέω
πᾰνουργέω,
- to play the knave or villain, Eur., Ar.; ἃ πανουργεῖς the rogueries you are playing, Ar.; ὅσια πανουργήσασα, an oxymoron, having dared a righteous crime, Soph.