παράφρων
παράφρων, wandering from reason, out of one’s wits, deranged
Could not find παραφρόνιμον in Logeion dictionaries.
παραφρόνιμον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of παράφρων
παράφρων, poet. πάρφρων, ον, gen. ονος, (φρήν)
- wandering from reason, senseless, μάντις S. El. 473 (lyr.); out of oneʼs wits, deranged, Pl. Lg. 649d; λύσσας πάρφρονος B. 10.103; τί τόδʼ αὖ παράφρων ἔρριψας ἔπος; E. Hipp. 232 (anap.); π. καὶ παραπλὴξ τὴν διάνοιαν Plu. Pomp. 72. Adv. -νως, γελᾶν Zen. 1.43.
παρά·φρων, ων, ον, gén. ονος, qui est hors de son bon sens, fou, insensé, Soph. El. 473 ; Eur. Hipp. 232 ; Plat. Leg. 649d ; Plut. Pomp. 72.
Étym. π. φρήν.
παράφρων, ον, vom rechten Verstande od. von der Wahrheit abirrend, verrückt, wahnsinnig, εἰ μὴ ʼγὼ παράφρων μάντις ἔφυν καὶ γνώμας λειπομένα σοφᾶς, Soph. El. 464, Schol. ἀνόητος ; Eur. Hipp. 232 ; ὅσα διʼ ἡδονῆς αὖ μεθύσκοντα παράφρονας ποιεῖ, Plat. Legg. I.649d ; Sp.; Plut. verbindet παράφρονι καὶ παραπλῆγι τὴν διάνοιαν, Pomp. 72.
παράφρων
παρά-φρων, ον,
φρήν
- wandering from reason, out of oneʼs wits, deranged, Soph., Eur., etc.