παραφυάς

παραφῠ-άς, άδος, ἡ, (παραφύω)

• side-growth,
• • • 1 in plants, sucker, off shoot, opp. παρασπάς, Thphr. HP 2.2.4, cf. I Enoch 26.1: metaph., παραφυάδι ἔοικε τοῦ ὄντος Arist. EN 1096a21, cf. Ph. 1.330 (pl.).
    • 2 in animals, branch of a vein, Hp. Oss. 18; of certain appendages in the ἀστακός, Arist. HA 526a29, cf. PA 672b27.
    • 3 metaph., of branches of a discussion, Stob. 2.7.2, EM 784.28, etc.; also, τὸ πρός τι παραφυάδι ἐοικός Plot. 6.2.16. [ῡ in Nic. Fr. 80, perh. metri gr.]

παραφυάς, άδος, ἡ, Nebenschößling, stolo ; Arist. Eth. Nic. 1.6.2 ; τὰ ἀπὸ τῆς ῥίζης βλαστάνοντα, plant. 1.4 ; von den Adern, Hippocr.; von andern Ausschüssen oder Nachwüchsen, Arist. H.A. 4.2, part.anim. 3.10 ; übertr. bei Sp.
[Nic. bei Ath. II.71d braucht in παραφυάδας des Verses wegen υ lang.]

παραφυάς, άδος, παραφύω

• an offshoot, Arist.