παρείκω
παρείκω, to give way
Could not find παρεῖκον in Logeion dictionaries.
παρεῖκον imperfect active indicative 3rd plural, imperfect active indicative 1st singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter accusative singular of παρείκω
παρείκω, aor. 2 παρείκᾰθον (v. infr.),
- give way, σε . . αἰτῶ πιθέσθαι καὶ παρεικαθεῖν S. OC 1334, cf. Ant. 1102; permit, allow, ὅσον γʼἂν ἡ δύναμις παρείκῃ Pl. R. 374e; ὅπως ἂν παρείκωσι θεοὶ νομοθετεῖν Id. Lg. 934c; οἷσπερ ἂν ὁ θεὸς παρείκῃ Id. Tht. 150d; κατὰ τὸ αἰεὶ παρεῖκον by such ways as permitted a passage, as were practicable, Th. 4.36; χωρίοις ἀποτόμοις καὶ χαλεποῖς, οὐ μὴν ἀλλὰ . . παρείκουσιν Plu. Cam. 27.
- 2 relax, let fall, τὴν χεῖρα Clearch. 25.
- II impers., παρείκει μοι it is competent, allowable for me, εἴ μοι παρείκοι S. Ph. 1048; ὅπῃ παρείκοι wherever it was practicable, Th. 3.1; καθʼ ὅσον παρείκει Pl. Smp. 187e: c. inf., τόν γε βουλόμενον . . οὐκέτι παρείκει . . ἀκολάστως ζῆν Id. Lg. 734b; ἐὰν ἄρα ἡμῖν πῃ παρεικάθῃ (Böckh for -ασθῇ . . ἀπαλλάττειν Id. Sph. 254c.
1 παρ·είκω :
I tr.
1 laisser aller, laisser tomber (la main) acc. Ath. 257a ||
2 concéder, accorder, permettre : τί τινι, Att. qqe ch. à qqn ; abs. Thc. 4, 36 ||
II impers. παρείκει, il est permis, Soph. Ph. 1048 ; Thc. 3, 1 ; Plat. Conv. 187e, etc. ; avec l’inf. Plat. Leg. 734b, etc.
2 παρ·είκω, ressembler quelque peu à, dat. Diosc. 2, 157, 190, 208.
1. toelaten:
2. onpers. het is toegestaan:
παρείκω, auf die Seite gehen, weichen, nachgeben, erlauben ; οἷς περ ἂν ὁ θεὸς παρείκῃ, Plat. Theaet. 150d ; ὅσον γʼ ἂν δύναμις παρείκῃ, Rep. II.374e ; Sp., wie Plut. Camill. 27 ; auch Thuc. 4.36, κατὰ τὸ ἀεὶ παρεῖκον (v.l. παρῆκον) τοῦ κρημνώδους τῆς νήσου (nach dem Schol. ἐνδιδὸν καὶ ἀνάβασιν παρέχον), wo es vor den Klippen möglich war. – Häufig impers., es steht mir frei, hängt von mir ab, πόλλʼ ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδʼ ἔπη, εἴ μοι παρείκοι, Soph. Phil. 1037, wo der Schol. erkl. εἰ καιρὸς ἐπιτρέψειέ μοι ; Thuc. ὅπη παρείκοι, 3.1 ; καθόσον παρείκει, soweit es angeht, Plat. Symp. 187e, vgl. Legg. V.734b.
παρείκω
fut. ξω
poet. aor2 παρείκαθον
inf. -αθεῖν
- Ito give way, τινί to one, Soph.: absol. to permit, allow, Plat.; κατὰ τὸ παρεῖκον by such ways as were practicable, Thuc.
- IIimpers., παρείκει μοι it is competent, allowable for me, εἴ μοι παρείκοι Soph.; ὅπῃ παρείκοι wherever it was practicable, Thuc.