πνέω

πνέω, poet. πνείω as always in Hom. exc. Od. 5.469: fut. πνεύσομαι (ἐκ-) E. HF 886 (lyr.), (ἐμ-) Id. Andr. 555, (παρα-) Hp. Mul. 2.133; also πνευσοῦμαι Ar. Ra. 1221, Arist. Mete. 367a13, Thphr. Sign. 34, Palaeph. 17; πνεύσω Thphr. Sign. 32, LXX Ps. 147.7(18), Si. 43.20, Gp. 1.12.34, AP 9.112 (Antip.Thess.), (ἀνα-) Q.S. 13.516 (συμ-πνευσόντων is f.l. in D. 18.169): aor. 1 ἔπνευσα Hes. Op. 506, Hdt. 2.20, etc., (ἐν-) Il. 17.456, (ἀν-) S. Aj. 274: pf. πέπνευκα (ἐπι-) Pl. Phdr. 262d, (ἐκ-) Arist. Pr. 904a1:—Pass., fut. πνευσθήσομαι (δια-) Aret. CA 1.1: aor. ἐπνεύσθην (δι-) Thphr. HP 5.5.6, etc.—Hom. and early Prose writers use the simple Verb only in pres. and impf., to which Trag. add fut. and aor. 1 Act. —For the form ἄμπνυε, v. ἀναπνέω; for ἀμπνύνθη, -πνυτο, v. ἄμπνυτο; and for pf. Pass. πέπνῡμαι, part. πεπνῡμένος, v. πέπνυμαι.—Like other disyll. Verbs in -έω, this Verb contracts only εε, εει; but ἐκπνέων is disyll. in A. Ag. 1493, 1517 (both lyr.):—

• blow, of wind and air, οὐδέ ποτʼ οὖροι πνείοντες φαίνονθʼ Od. 4.361; αὔρη δʼ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνέει 5.469; ἐτησίαι . . οὐκ ἔπνευσαν Hdt. 2.20, etc.; τῷ πνέοντι (sc. ἀνέμῳ or πνεύματι) Luc. Cont. 3; ἡ πνέουσα (sc. αὔρα) Act.Ap. 27.40; also of a flute-player, μέγα πνέων Poll. 4.72; and of the flutes themselves, αὐλοὺς ἡδὺ πνέοντας AP 6.254 (Myrin.); πνεῖται flutes are sounding, Mnesim. 4.57 (anap.).
• • II breathe, send forth an odour, ἀμβροσίη . . ἡδὺ πνείουσα Od. 4.446; π. εὐῶδες, δυσῶδες, Poll. 2.75, etc.: abs., Dsc. 3.80.
  • • 2 c. acc., breathe out, send forth, Ζεφύρου πνείοντος ἐέρσην Call. Ap. 82.
    • 3 c. gen., breathe or smell of a thing, οὐ μύρου πνέον S. Fr. 565; τράγου π. AP 11.240 (Lucill.); μόγοιο Q.S. 6.164; λύθρου καὶ αἵματος Id. 5.120 (ἐπιπν- codd.): rarely c. dat., μύροισι π. smell with . ., AP 5.199: freq. metaph., breathe, be redolent of, Χαρίτων πνείοντα μέλη Simon. 184.3; ὄμματα . . πόθου πνείοντα AP 5.258 (Paul.Sil.); φόνου π. cj. in Tryph. 505; αὐθαδείας πολὺς ἔπνει D.H. 7.51.
  • III of perceptible breathing, [ἵππω] πνείοντε κατʼ ὤμων Il. 13.385; π. ὕπνῳ A. Ch. 621 (lyr.).
  • IV generally, draw breath, breathe: hence, live, Il. 17.447; οἱ πνέοντες, = οἱ ζῶντες, S. Tr. 1160; ὄλβος ἀεὶ πνεῖ Simm. 25.12; ἥμισύ μευ ψυχῆς ἔτι τὸ πνέον Call. Epigr. 41 Pf.
  • V metaph., c. acc. cogn., breathe forth, μένεα πνείοντες breathing spirit, epith. of warriors, Il. 2.536, 3.8, 11.508, etc.; so πῦρ π. Hes. Th. 319, Pi. Fr. 146; φόνον δόμοι πνέουσιν A. Ag. 1309; κότον πνέων Id. Ch. 34 (lyr.), cf. 951 (lyr.); φρενὸς πνέων τροπαίαν Id. Ag. 219 (lyr.); Ἄρη πνεόντων ib. 376 (lyr.); πνέων χάριν τινί ib. 1206; πῦρ πνειόντων . . ἄστρων S. Ant. 1146 (lyr.); πῦρ π. καὶ φόνον E. IT 288; ὠδῖνας Id. HF 862: paratrag. in Com., πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας Ar. Ra. 1016; τρέχει τις Ἀλφειὸν πνέων, of a swift runner, Id. Av. 1121, etc.; and in a rhetorical passage, οἱ πῦρ πνέοντες, οἱ νενικηκότες Λακεδαιμονίους X. HG 7.5.12.
  • • 2 with neut. Adjs. or Prons., πνέοντες μεγάλα giving themselves airs, E. Andr. 189; τόσονδʼ ἔπνευσας ib. 327; κενεὰ πνεύσαις Pi. O. 10(11).93; χαμηλὰ πνέων Id. P. 11.30: abs., ὑπὲρ σακέων πνείοντες breathing over their shields, i. e. unable to repress their rage for war, Hes. Sc. 24; θρασείᾳ πνέων καρδίᾳ Pi. P. 10.44: with nom., Ἄρης . . μέγας πνέων E. Rh. 323; πολὺς ἔπνει καὶ λαμπρός D. 25.57; οὗτος . . καικίας ἢ συκοφαντίας πνεῖ Ar. Eq. 437; ᾧ σὺ μὴ πνεύσῃς ἐνδέξιος on whom thou breathest not favourably, Call. Epigr. 8.3 Pf.

πνέω, poet. πνείω (Wurzel ΠΝΥ), fut. πνεύσω, Sp. πνεύσομαι, πνευσεῖται, Ar. Ran. 1221, aor. ἔπνευσα, aor. pass. ἐπνεύσθην (das perf. πέπνυμαι s. oben besonders),
   a) wehen, blasen, hauchen, von Wind u. Luft ; Od. 4.361, 5.469, 7.119 ; Hes. O. 508 ; ἀνέμων ἀήματα πνέοντα, Aesch. Eum. 866, u. öfter ; auch in Prosa, πνέοντος ἀνέμου, Plat. Theaet. 152b.
   b) hauchen, duften, einen Geruch von sich geben ; ἡδύ, Od. 4.446 ; οὐ μύρου πνέον, Soph. frg. 147, wie Anacr. 14.3, 15.9 u. öfter in der Anth.; selten μύροις πνείοντες, Ep.adesp. 111 (V.200). – Bes.
   c) von Menschen u. Tieren, heftig, mit Anstrengung atmen, schnauben, keuchen, Il. 13.385, ὕπνῳ, Aesch. Ch. 612. – Uebh.
   d) Atem holen, atmen, leben, Il. 17.447, Od. 18.131 ; οἱ πνέοντες, die Lebenden, im Ggstz von θανεῖν, Soph. Trach. 1150. – Uebertr., μένεα πνείοντες, die Mut hauchenden, Mutbeseelten, bei Hom. häufiges Beiwort der Krieger ; vgl. Soph. El. 610 ; auch Ἄρεα πνεῖν, wie Martem spirare, Aesch. Ag. 366, 1209 ; πῦρ πνεῖν, Feuer schnauben, Hes. Th. 319, wie Pind. Ol. 13.87 ; vgl. Soph. Ant. 1132 ; εἰ μή γε πῦρ πνέουσι μυκτήρων ἄπο, Eur. Alc. 496 ; u. übertr., οἱ πῦρ πνέοντες οἱ νενικηκότες Λακεδαιμονίους, Xen. Hell. 7.5.12 ; auch Dem. sagt übertr. ὡς πολὺς παρʼ ὑμῖν ἔπνει καὶ λαμπρὸς ἦν, 25.57, vom gewaltigen Stolz ; vgl. Dion.Hal. 8.52 ; θρασείᾳ πνέων καρδίᾳ, Pind. P. 10.44 ; auch χαμηλὰ πνέων, niedrigen Sinn haben, 11.30 ; κενεὰ πνεύσαις, Ol. 11.97, eitlen Sinn haben ; vgl. ὑπὲρ σακέων πνείοντες, die über ihre Schilder hinausschnaubenden, die ihre Kriegslust nicht mehr hinter den Schildern bergen können, Hes. Sc. 24 ; Aesch. σιδηρόφρων γὰρ θυμὸς ἀνδρείᾳ φλέγων ἔπνει, Spt. 53 ; φρενὸς πνέων δυσσεβῆ τροπαίαν, Ag. 212 ; φόνον δόμοι πνέουσιν αἱματοσταγῆ, Ag. 1282 ; κότον, Ch. 34, 940, Zorn schnauben ; auch Πᾶνα μοῦσαν ἡδύθροον πνέοντα, Eur. El. 704 ; vgl. Cereal. 3 (VII.369), u. öfter in der Anth.; θυμὸν πνέουσαι, Eur. Rhes. 786 ; u. übertr., ὅταν θεοῦ μαντόσυνοι πνεύσωσʼ ἀνάγκαι, I.A. 761 ; Ar. sagt auch πνεῖν συκοφαντίας, Eq. 435.
   e) aus b) folgt die allgemeinere Bdtg wonach riechen, einen Beischmack wovon haben, von einer Sache so voll sein, daß man gleichsam danach duftet, πνεῖν χαρίτων, ἐρώτων, voll sein von Anmut, Liebe atmen, Simonid. (VII.25) u. A.; vgl. Wern. Tryph. 505. – Mit einem vom günstigen Winde entlehnten Bilde sagt Callim. ep. 9.3 ᾧ σὺ μὴ πνεύσῃς ἐνδέξιος, wem du nicht günstig bist. – Sp. auch vom heftigen Ausdruck im Sprechen.
[Zuweilen wird ε mit dem folgdn Vokal im Verse in eine Silbe zusammengezogen, Aesch. Ag. 1502 ; vgl. Hermann Soph. Ant. 1132.]

πνέω

(πνέϝω.)

Also πνείω.

3 sing. aor. ἔπνευσε Il. 24.442.

3 sing. subj. πνεύσῃ Il. 19.159.

(ἀναπνέω, ἀποπνείω, ἐμπνέω, ἐπιπνέω, παραπνέω).

• • 1

    To breathe Il. 13.385.

  • 2

    To draw the breath of life, live, exist : ὅσσα τε γαῖαν ἔπι πνείει Il. 17.447 := Od. 18.131.

  • 3

    To breathe forth. Fig. : μένεα πνείοντες (πνείοντας) Il. 2.536, Il. 3.8, Il. 11.508, Il. 24.364. Cf. Od. 22.203.

  • 4

    To breathe or inspire into a person, etc. : ἐν δʼ ἔπνευσʼ ἵπποισι μένος Il. 24.442. Cf. Il. 19.159.—

  • 5

    Of wind or a breeze, to breathe, blow Od. 4.361, 567, Od. 5.469, Od. 7.119.

  • 6

    To emit an odour, smell : ἀμβροσίην ἡδὺ πνείουσαν Od. 4.446.

πνέω (πνέομεν; πνέοις; πνέων, -οντος, -όντων, -οισαν: impf. πνέον: aor. πνεύσαις.)

• 1breathe
• • a lit. πῦρ πνεόντων ἀρχὸς ἵππων O. 7.71 Χίμαιραν πῦρ πνέοισαν O. 13.90 φλόγʼ ἀπὸ ξανθᾶν γενύων πνέον sc. the bulls of Aietes P. 4.225 πῦρ πνέοντος κεραυνοῦ fr. 146.
  • b met., live, have life ἐκ μιᾶς δὲ πνέομεν ματρὸς ἀμφότεροι (sc. ἄνδρες καὶ θεοί) N. 6.1 “ἥμισυ μέν κε πνέοις γαίας ὑπένερθεν ἐών, ἥμισυ δʼ οὐρανοῦ ἐν χρυσέοις δόμοισιν” Zeus addresses Kastor N. 10.87
  • c be minded, have aspirations
  • • α c. n. pl. adj. κενεὰ πνεύσαις ἔπορε μόχθῳ βραχύ τι τερπνόν O. 10.93 ὁ δὲ χαμηλὰ πνέων ἄφαντον βρέμει P. 11.30 ψεφεννὸς ἀνὴρ ἄλλοτʼ ἄλλα πνέων οὔ ποτʼ ἀτρεκεῖ κατέβα ποδί (οὐκ ἀεὶ τὰ αὐτὰ φρονῶν Σ: of inconstant purpose) N. 3.41
    • β c. dat. θρασείᾳ δὲ πνέων καρδίᾳ μόλεν Δανάας ποτὲ παῖς P. 10.44
  • d frag. ]πνευς[ Πα. 8A. 9.

πνέω (πνέϝω), πνέει, πνείει, aor. subj. πνεύσῃ, mid. perf. 2 sing. πέπνῡσαι, inf. πεπνῦσθαι, part. πεπνῡμένος, plup. 2 sing. πέπνῡσο: (1) breathe, sometimes synonymous with live, Il. 17.447, Od. 18.131; of the wind and air, odors, Od. 4.446; fig., μένεα πνείοντες, ‘breathing might’; ἐν (adv.) δὲ θεὸς πνεύσῃ μένος ἀμφοτέροιιν, ‘inspire,’ Il. 19.159.—(2) the perf. mid. comes to mean, be prudent, discreet, Il. 24.377, Od. 10.495; esp. freq. the part. πεπνῡμένος, sensible.

πνέω Like other dissyl. Verbs in -έω, this Verb only contracts εε, εει

• • Ito blow, of wind and air, Od., Hdt., Attic; ἡ πνέουσα (sc. αὔρα) the breeze, NTest.
  • IIto breathe, send forth an odour, Od.:—c. gen. to breathe or smell of a thing, Anth.
  • IIIof animals, to breathe hard, pant, gasp, Il., Aesch.
  • IVgenerally, to draw breath, breathe, and so to live, Hom.; οἱ πνέοντες οἱ ζῶντες, Soph.
  • Vmetaph., c. acc. cogn. to breathe forth, breathe, μένεα πνείοντες breathing spirit, of warriors, Il.; so, πῦρ πν. Hes.; φόνον, κότον, Ἄρη Aesch.; so, πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας Ar.; Ἀλφειὸν πνέων, of a swift runner, Ar.
  • • 2μέγα πνεῖν to be of a high spirit, give oneself airs, Eur.; τόσονδʼ ἔπνευσας Eur.:—also, with a nom., as if it were the wind, μέγας πνέων Eur.; πολὺς ἔπνει καὶ λαμπρὸς ἦν Dem.