προπάροιθεν

προ-πάροιθε(ν), poët.
1.  adv.
a.  van plaats vooraan, ervóór: προπάροιθε κιών voorop gaan Il. 15.260; κύων προπάροιθε φυλάσσει ervoor houdt een hond de wacht Hes. Th. 769.
b.  van tijd tevoren, eerder: τὸν δ’ Ὀδυσεὺς προπάροιθε ἰδῶν toen Odysseus hem als eerste zag Il. 10.476; attrib.: τῶν προπάροιθ’ εὐγενετᾶν van de vroegere adel Eur. Phoen. 1510.
2.  prep. met gen., vaak postpos.
a.  van plaats voor: ὑμείων προπάροιθε voor jullie uit Il. 4.348; προπάροιθε θυράων voor de deur Od. 1.107; overdr.: τῆς δ’ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν voor de deugd hebben de goden zweet geplaatst (d.w.z. je moet er moeite voor doen) Hes. Op. 289.
b.  van tijd voor: προπάροιθεν νομίμων voor de gebruikelijke tijd Aeschl. Sept. 334.