προσαρκέω
προσαρκέω, to yield needful aid, succour, assist
Could not find προσαρκῶν in Logeion dictionaries.
προσαρκῶν present active participle masculine nominative singular of προσαρκέω
προσαρκῶν present active participle masculine nominative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle masculine vocative singular of προσαρκόω
προσαρκέω,
- give aid, succour, assist, τινι S. OT 141; ὡς θέλοντος ἂν ἐμοῦ π. πᾶν ib. 12; ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα Id. OC 72; τοῖς πᾶσιν εἶξαι καὶ π. χάριν Id. Fr. 524.2: abs., E. Hec. 862:—Pass., to be satisfied, c. part., Longin. ap. Porph. Plot. 20.
προσ·αρκέω-ῶ, venir au secours de, subvenir à : τινι, Soph. O.R. 141, venir au secours de qqn ; τι, Soph. O.C. 72, assister en qqe ch. ; abs. Eur. Hec. 862 ||
Moy. se contenter de, avec un part. Lgn fr. 5.
προσαρκέω, (ἀρκέω), genügen, hinreichenden Beistand leisten, τινί, Soph. O.R. 141, vgl. 12 ; Eur. Hec. 862 ; übh. gewähren, leisten, darbieten, ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα, Soph. O.C. 72, der auch προσαρκέσας χάριν frg. 469 verbindet, Conject.; Plat. Theaet. 168c ; Plut. Fab. 27. – S. προσάρχομαι.
προσαρκέω
fut. έσω
- to yield needful aid, succour, assist, τινί Soph.; absol., Soph., Eur.