συγκάταινος
συγκάταινος, agreeing with, assenting
Could not find συγκάταινον in Logeion dictionaries.
συγκάταινον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of συγκάταινος
συγκάτ-αινος, ον,
- agreeing with, assenting, τινι Philipp. ap. D. 18.167, cf. PTeb. 22.5 (ii B.C.), D.S. 15.92; πρός τι J. AJ 4.8.23.
συγκάταινος, ος, ον, qui consent ou approuve, dat. Philipp. (Dém. 284, 3) ; DS. 15, 92 ; avec πρός et l’acc. Jos. A.J. 4, 8, 23.
Étym. v. le préc.
συγκάταινος, beistimmend, βουλόμενοι ὑμᾶς συγκαταίνους γενέσθαι τοῖς ὑπʼ αὐτῶν παρακαλουμένοις, Dem. 18.167.