συμπληρωτικός
συμπληρωτικός, able to complete, forming an essential part of
Could not find συμπληρωτικὸν in Logeion dictionaries.
συμπληρωτικὸν masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of συμπληρωτικός
συμπληρ-ωτικός, ή, όν,
- able to complete, forming an essential part of, ὑγιείας Epicur. Ep. 3 p.64 U.; εὐδαιμονίας, τελειότητος, Stoic. 3.18,35; τῆς ἐννοίας ἢ τῆς οὐσίας Gal. 6.200, cf. Plot. 2.6.1, 6.2.15.
- 2 causing congestion, τῆς κεφαλῆς Antyll. ap. Orib. 6.1.8, Sor. 1.119: abs., σ. τὸ καστόριον Id. 2.85.
συμπληρωτικός, ή, όν, propre à remplir, achever ou compléter, Epic. (DL. 10, 131) ; Plut. M. 1060c ; Porph. Abst. 1, 29 ; Jambl. (Stob. Fl. 25, 6), etc.
Étym. συμπληρόω.
συμπληρωτικός, ή, όν, zum Ausfüllen, Vollzähigmachen gehörig, vollendend ; τῆς τελειότητος Plut. adv. Stoic. 4 ; S.Emp. oft.