συνεκφώνησις
συνεκ-φώνησις, εως, ἡ, Gramm.,
- = συνίζησις 2, Heph. 2.1, Aristid.Quint. 1.23, cf. Eust. 25.33.
συνεκφώνησις, εως (ἡ) prononciation simultanée, Clém. 374, 854.
Étym. συνεκφωνέω.
συνεκφώνησις, ἡ, das Zusammenaussprechen, Eust. – Auch = συνίζησις, Gramm.