συνθετικός
συνθετικός, skilled in putting together, constructive
Found συνθετικὸς with different accentuation.
συνθετικὸς masculine nominative singular of συνθετικός
συν-θετικός, ή, όν,
- skilled in putting together, τινος Luc. Hist.Conscr. 47; σ. ἐπιστῆμαι constructive sciences or arts, Pl. Plt. 308c; ἡ σ. ἐπιστήμη the art of composition, D.H. Comp. 6, al.; φαντασία σ. Stoic. 2.43.
- 2 component, Erot. s.v. ἶνες; αἱ σ. τῆς γραμμῆς στιγμαί S.E. M. 9.291; τὸ σ. [τοῦ ἀνθρώπου] στοιχεῖον Gal. 15.38; σ. μόρια Id. 1.237.
συνθετικός, ή, όν :
1 qui compose, qui assemble, qui combine, Plat. Pol. 308c ||
2 habile à composer, à bien disposer, gén. Luc. H. conscr. 47 ; ἡ σ. ἐπιστήμη, DH. Comp. 6, etc. l’art de la composition.
Étym. σύνθετος.
συνθετικός, ή, όν, zum Zusammenstellen, Ordnen gehörig, geschickt ; τῶν συνθετικῶν ἐπιστήμων, Plat. Polit. 308c ; τοῦ πιθανωτέρου, Luc. hist.conscr. 47.
συνθετικός, ή, όν
συντίθημι
- skilled in putting together, constructive, Plat., Luc.