συνοδοιπόρος
συνοδοιπόρος, a fellow-traveller
συνοδοιπόρ-ος (parox.), ὁ,
- fellow-traveller, X. Mem. 2.2.12, Luc. DMort. 22[27].7, prob. in Supp.Epigr. 3.781 (Crete); as epith. of Ὑγίεια, SIG 1147 (Lebena, ii/iii A.D.).
συν·οδοιπόρος, ου (ὁ, ἡ) compagnon ou compagne de voyage, Xén. Mem. 2, 2, 12 ; Luc. D. mort. 27, 7.
Étym. σύν, ὁδοιπόρος.
συνοδοιπόρος, mitwandernd ; Reisegefährte, Luc. D.Mort. 27.7.
συνοδοιπόρος
συν-οδοιπόρος, ὁ,
- a fellow-traveller, Xen., Luc.