συνοίκησις
συνοίκησις, cohabitation
Could not find συνοικήσεις in Logeion dictionaries.
συνοικήσεις feminine nominative plural, feminine vocative plural, feminine accusative plural of συνοίκησις
συνοικήσεις aorist active subjunctive 2nd singular, future active indicative 2nd singular of συνοικέω
συνοίκ-ησις, εως, ἡ,
- cohabitation, esp. of marriage, ἐπωλέοντο ἐπὶ συνοικήσι (Ion. for -ήσει) Hdt. 1.196; σ. ποιεῖσθαι Pl. Lg. 930b.
- II πόλεων συνοικήσεις collections of people into cities, ib. 713b; settlement, community, ib. 735b, 739b, 752e; μετέσχε τῆς ξυνοικήσεως Arr. An. 4.4.1.
συνοίκησις, anc. att. ξυνοίκησις, εως (ἡ)
1 habitation ou vie en commun, Plat. Leg. 735b, 739b, 752a ; au plur. πόλεων ξυνοικήσεις, Plat. Leg. 713a, réunion de personnes habitant des villes ||
2 cohabitation, mariage, Hdt. 1, 196 ; Plat. Leg. 930 ||
➳ Dat. ion. συνοίκησι, Hdt. l. c.
Étym. συνοικέω.
1. het samenwonen:
2. gemeenschappelijke vestiging:
συνοίκησις, ἡ, das Zusammenwohnen, -leben ; bes. in der Ehe, die Ehe, Her. 1.196 ; παίδων ἕνεκα τὴν συνοίκησιν ποιεῖσθαι, Plat. Legg. XI.930a, u. öfter.
συνοίκησις, εως,
from συνοικέω
- cohabitation, πωλέεσθαι ἐπὶ συνοικήσι (Ionic for -ήσει) , Hdt.