χαλκόπληκτος

χαλκό-πληκτος, Dor. χαλκό-πλακτος, ον,

• smiting with brazen edge, γένυς, of the battle-axe, S. El. 484 (lyr.; also expld. as = χαλκήλατος).

χαλκόπληκτος, 1) mit Erz od. Kupfer geschlagen, getroffen, verwundet.
2) = χαλκήλατος, aus Erz od. Kupfer geschmiedet, χαλκόπλακτος γένυς Soph. El. 475, wo Hermann minder gut die akt. Bedeutung »mit Erz schlagend, hauend« annimmt, Schol. ἀμφήκης.

χαλκόπληκτος χαλκό-πληκτος, Doric -πλακτος, ον, πλήσσω

• smiting with brasen edge or = χαλκήλατος, Soph.