ἀπαραμύθητος
ἀπαραμύθητος, not to be persuaded, inconsolable
Could not find ἀπαραμύθητον in Logeion dictionaries.
ἀπαραμύθητον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter accusative singular of ἀπαραμύθητος
ἀπαρα-μύθητος [ῡ], ον,
- not to be persuaded or entreated, inexorable, Pl. Epin. 980d, Plu. QConv. 2.629a.
- 2 incorrigible, in Adv. -τως Pl. Lg. 731d.
- II of conditions, comfortless, Plu. Alex. fort. 2.332d; not admitting consolation, πάθος Jul. Or. 8.245c; κακόν Hld. 1.14.
- 2 of persons, inconsolable, Id. 2.33. Adv. -τως Jul. Or. 8.252a.
I
1 inexorable
θεοί
πάθος
κακόν
τὸ ἐπίπονον
ὁ φθόνος
ζημία
2 privado de consuelo, desconsolado
με ... ἀπαραμύθητον ... ἐν γήρᾳ ... διάγειν
II no rodeado de palabras de una negativa seca Origenes Io.6.20 (p.129.28), cf. (130.6).
III adv. -ως incorregiblemente
ἀκράτως καὶ ἀ.
ἀ·παραμύθητος, ος, ον [ῡ] que l’on ne peut fléchir par la parole, d’où :
1 inexorable, Plat. Epin. 980d ; Plut. M. 629a ||
2 inconsolable, Plut. Crass. 22 ; Hld. 1, 14.
Étym. ἀ, παραμυθέομαι.
ἀπαραμύθητος, mit Worten nicht zu überreden, dah.
1) unerbittlich, θεός Plat. Epin. 980d.
2) untröstlich, ἀθυμία Plut. Crass. 22 ; τὸ ἐπίπονον οὐκ ἀπ. Alex. fort. 1.11 ; neben πολύπονος und βαρύς an. seni 6;
• Adv. ἀπαραμυθήτως κακός, unverbesserlich, Plat. Legg. V.731d ; vgl. Schol. Il. 16.466.
1) unerbittlich, θεός Plat. Epin. 980d.
2) untröstlich, ἀθυμία Plut. Crass. 22 ; τὸ ἐπίπονον οὐκ ἀπ. Alex. fort. 1.11 ; neben πολύπονος und βαρύς an. seni 6;
• Adv. ἀπαραμυθήτως κακός, unverbesserlich, Plat. Legg. V.731d ; vgl. Schol. Il. 16.466.
ἀπαραμύθητος
παραμυθέομαι
- not to be persuaded, inconsolable, ἀθυμία Plut.