ἀποδικεῖν
ἀποδικεῖν, to throw off
ἀποδῐκεῖν, inf. of ἀπέδικον, poet. aor. with no pres.,
- throw off, E. HF 1205; throw down, A. Ag. 1410.
inf. de ἀπέδικον, aor. sin pres. arrojar
πάρες ἀπ' ὀμμάτων πέπλον, ἀπόδικε
• abs.
ἀπέδικες
arrojaste e.d. derrocaste (a Agamenón)
ἀπο·δικεῖν [ῐ] ao. 2 (seul. ind. 3 sg. ἀπέδικεν, Eschl. Ag. 1410 ; impér. 2 sg. ἀπόδικε, Eur. H.f. 1204) jeter dehors, expulser, refouler,(ἀπό, δικεῖν).
ἀποδικεῖν, (δικεῖν), wegwerfen, ἀπέδικες Aesch. Ag. 1384 ; ἀπόδικε Eur. Herc.Fur. 1203.
ἀποδικεῖν
inf. of ἀπέδικον, aor2 with no pres. in use.
- to throw off or away, Aesch., Eur.