ἀπόρρησις
ἀπόρρησις, a forbidding, prohibition
- forbidding, prohibition, Pl. Sph. 258c; interdiction of judgement, παρὰ τὴν ἀ. D. 33.31; δίκη τῆς ἀ. Is. 2.29.
- II (ἀπείρηκα) giving up, Pl. R. 357a; ἀ. μαρτυρίας refusal to give testimony, Plu. Mar. 5; renunciation of a truce, Plb. 14.2.14.
- III disowning of a son, = ἀποκήρυξις, Suid.
- IV giving in, flagging, -σιν ποιήσασθαι Aristid. 1.374J.
1 prohibición
μακροτέρως τῆς ἀπορρήσεως
ἀπορρήσεως προσενεχθείσης
• interdicto de un tribunal
παρὰ τὴν ἀπόρρησιν
δίκη τῆς ἀπορρήσεως
2 negativa, renuncia Pl.R.357a, cf. PCair.Zen.367.31 (III a.C.), PRyl.228.13 (I d.C.),
ἀπόρρησιν τοῦ γάμου καὶ φιλίας
• en juegos o competiciones
κἂν ... ποιήσωνται τὴν ἀπόρρησιν
ἀ. τῆς μαρτυρίας
negativa a prestar testimonio
• dimisión
ἀπόρρηοιν διδ[όναι] ἐπὶ τὸν ἐνι[αυτ]όν
ἀξιῶ δεξάμενος τὴν ἀπόρρησιν
3 desheredamiento Sud.
1. verbod.
2. weigering,
a) das Verbieten, Plat. Soph. 258c, Dem. 33.31.
b) Weigerung, Plat. Rep. II.357a ; vgl. B.A. 27, wo es in dieser Stelle für ῥῆσις erkl. wird.
c) παιδός, = ἀποκήρυξις, das Lossagen von einem Kinde, Enterbung, ἀπορρήσεως δίκην λαγχάνειν τινί Isae. 2.29 ; γάμου, Scheidung ; Aufkündigung des Waffenstillstandes, Poll. 14.2.14.
d) das Versagen der Kräfte, Ermattung ?
- Ia forbidding, prohibition, Plat.
- IIa giving up a point, refusal, Plat.