ἄγη

ἄγη, Dor. ἄγᾱ [ᾰγ], ἡ, (ἄγαμαι)

• wonder, amazement, Hom. only in phrase ἄγη μʼ ἔχει Il. 21.221, Od. 3.227, 16.243: glossed by τιμή, σεβασμός, Hsch.
• • II envy, malice, φθόνῳ καὶ ἄγῃ χρεώμενος Hdt. 6.61; of the gods, jealousy, μή τις ἄγα θεόθεν κνεφάσῃ A. Ag. 131: pl. ἄγαις, = ζηλώσεσιν, Id. Fr. 85.

ἄγη, Ep. for ἐάγη, v. sub ἄγνυμι.

2. ἄγη ep. indic. aor. pass. 3 sing. van ἄγνυμι.

3. ἄγη nom. en acc. plur. van ἄγος.

ἄγη, (ἄγαμαι), ἡ, Bewunderung, Staunen, Hom. dreimal, in der Vbdg ἄγη μʼ ἔχει, Il. 21.221, Od. 3.227, 16.243. – Her. verb. es mit φθόνος 6.61 ; Neid, Aesch. Ag. 130, ἄγα θεόθεν, EM. für ἄτη, wie nach Hermanns Emend. auch 712 μηλοφόνοισιν ἄγαισι für die Lesart der mss. ἄταις gelesen wird, wohl nicht richtig !

ἄγη ², = ἐάγη, s. ἄγνυμι.

ἄγη 1,

ἡ

[ἄγαμαι.]

Wonder, amazement, confusion: ἄγη μʼ ἔχει Il. 21.221: Od. 3.227, Od. 16.243.

ἄγη 2,

3 sing. aor. pass. ἄγνυμι.

ἄγη : astonishment; ἄγη μʼ ἔχει= ἄγαμαι, Il. 21.221.

ἄγη ἄγαμαι

• • Iwonder, awe, amazement, Hom.
  • IIenvy, malice, Hdt.; and of the gods, jealousy, Aesch.