θεμελιόω
θεμελιόω, to lay the foundation of, found firmly
Could not find ἐθεμελίωσεν in Logeion dictionaries.
ἐθεμελίωσεν aorist active indicative 3rd singular of θεμελιόω
θεμελῐ-όω,
- to lay the foundation of, found firmly, πύργους . . φοίνιξι θεμελιώσας X. Cyr. 7.5.11, cf. IG 12(2).11.26 (Mytil.), LXX Jo. 6.25 (26), Ep.Hebr. 1.10, etc.:—Pass., have the foundations laid, IG 2(2).1343.15 (i B.C.); ἐπὶ τὴν πέτραν Ev.Matt. 7.25: metaph., βασιλεία καλῶς θεμελιωθεῖσα D.S. 11.68; ἡγεμονία κάλλιστα τεθεμελιωμένη Id. 15.1; ἐν ἀγάπῃ τεθ. Ep.Eph. 3.18; τῇ πίστει Ep.Col. 1.23.
- II destroy utterly, in Pass., -ωθέντα (θεμειλωθ- cod.)· ἐκ ῥιζῶν ἀρθέντα, Hsch.
θεμελιόω-ῶ, asseoir sur des fondements, Xén. Cyr. 7, 5, 11 ; au pass. NT. Matth. 7, 25 ; fig. en parl. de royauté, DS. 11, 68 ; de pouvoir, DS. 15, 1 ; de confiance, etc. NT. Eph. 2, 18 ; Col. 1, 23.
Étym. θεμέλιος.
θεμελιόω, den Grund legen, gründen, NT, LXX ; καλῶς θεμελιωθεῖσα βασιλεία DS. 11.68, vgl. 15.1 ; τεθεμελίωτο ἐπὶ τὴν πέτραν Matth. 7.25.
θεμελιόω
from !θε, Root of τίθημι
- to lay the foundation of, found firmly, Xen.:—Pass. to have the foundations laid, NTest.: metaph., βασιλεία καλῶς θεμελιωθεῖσα Diod.; ἡγεμονία κάλλιστα τεθεμελιωμένη Diod.; ἐν ἀγαπῇ τεθ. NTest.