ἐκτραχύνω

I

1 irritar, exasperar ὀργιζομένους λαβὼν τοὺς Ἀθηναίους ἔτι μᾶλλον ἐξετράχυνε Plu.Alc.14, ὁ μὲν Καῖσαρ ἐξετράχυνε τὸ πλῆθος App.BC 2.12, en v. pas. ἰχθῦς ὁρῶ ... ἀκανθώδεις καὶ τὴν ἐπιφάνειαν ἐκτετραχυσμένουςveo peces con espinas y de aspecto erizado irón. ref. a los estoicos, Luc.Pisc.51.

2 dificultar τὸ πέλαγος ... ἐκτραχύνει τὸν πόρον el mar dificulta el acceso I.BI 4.614.

3 hacer áspero τὴν φράσιν Eust.1233.64.

II en v. med.

1 ser áspero o rugoso βοτάνη ... ἐκτραχυνομένη τῇ γλώσσῃ Origenes M.17.73C, de la piel ὁ φλοιὸς ... τοῖς δὲ γηράσκουσιν ... ἐκτραχύνεται Basil.Hex.5.7.

2 mostrarse duro, intransigente πρὸς τὰς Ἑλληνικὰς ... πολιτείας de Filipo, Plu.Arat.49, πλήθει τε θαρροῦντες ἐξετραχύνοντο App.BC 1.10.