ἐξοκέλλω
ἐξοκέλλω, to run aground
Could not find ἐξώκελλόν in Logeion dictionaries.
ἐξώκελλόν imperfect active indicative 3rd plural, imperfect active indicative 1st singular of ἐξοκέλλω
ἐξοκέλλω, intr., of a ship,
- run aground, ἐς τὰς ἐκβολὰς τοῦ Πηνειοῦ Hdt. 7.182; πρὸς κραταίλεων χθόνα A. Ag. 666; also [δελφῖνες] ἐ. εἰς τὴν γῆν Arist. HA 631b2.
- 2 metaph., drift into, ἐ. εἰς τραχύτερα πράγματα Isoc. 7.18; εἰς λόγου μῆκος Id. Ep. 2.13; εἰς ἀσέλγειαν Plb. 18.55.7; πρὸς ἀπληστίαν Ph. 1.686; ἐς ἐπιθυμίας ἀνοήτους Paus. 8.24.9; εἰς κύβους Plu. Lib.educ. 2.5b; εἰς ὕβριν Phylarch. 45 J.; εἰς τρυφήν ibid., Plb. 7.1.1, Ath. 12.523c (= Arist. Fr. 584); μέχρι τῶν ἐσχάτων Phld. Ir. p.35 W.: abs., to be ruined, Plb. 4.48.11.
- II trans., run (a ship) aground: metaph., drive headlong, τινὰ εἰς ἄτην E. Tr. 137 (lyr.); ὁ πλοῦτος ἐξώκειλε τὸν κεκτημένον εἰς ἕτερον ἦθος Men. 587:—Pass., metaph., δεῦρο δʼ ἐξοκέλλεται things are coming to this pass, A. Supp. 438.
ἐξ·οκέλλω (ao. ἐξώκειλα) :
I tr.
1 faire aller à la dérive ou faire échouer un navire, fig. Eur. Tr. 137 ; Mén. (Stob. Fl. 3, 234) ||
2 p. ext. faire dévier, faire tomber, acc. Orph. Arg. 639 ||
II intr. aller à la dérive, d’où aller échouer : avec πρός, Eschl. Ag. 666 ; ou εἰς, Hdt. 7, 182 ; Arstt. H.A. 9, 48, 6, aller échouer contre ou sur ; fig. aller échouer, se heurter : εἰς τραχύτερα πράγματα, Isocr. 143c, à de plus rudes difficultés ; ou se laisser aller : εἰς ἀσέλγειαν, Pol. 18, 38, 7, à des excès ; εἰς τρυφήν, Ath. 523c, à la mollesse ; abs. être perdu, ruiné, Pol. 4, 48, 11.
1. intrans. stranden, vastlopen:
2. met acc., causat. laten vastlopen:
ἐξοκέλλω, heraustreiben, eigtl. vom Schiffe, es von der rechten Bahn verschlagen u. auf Klippen u. Untiefen treiben, es stranden lassen, τὴν ναῦν εἰς ἕρμα γῆς App.; übertr., τινὰ εἰς ἄταν, ins Unglück stürzen, Eur. Tr. 137 ; ὁ πλοῦτος ἐξώκειλε τὸν κεκτημένον εἰς ἕτερον ἦθος Men. bei Stob. fl. 93.22. – Gew. intr., mit dem Schiffe vom geraden Wege abkommen, stranden, scheitern, ἐξοκεῖλαι πρὸς χθόνα Aesch. Ag. 652, der auch das pass. hat, δεῦρο δʼ ἐξοκέλλεται, die Sache kommt darauf hinaus, Suppl. 433 ; ἡ ναῦς ἐξοκέλλει ἐς τὰς εἰσβολὰς τοῦ Πηνειοῦ, verirrt sich dahin, Her. 7.182 ; μὴ τελευτῶντες εἰς τραχύτερα πράγματα ἐξοκείλωμεν, in eine gefährliche Lage kommen, Isocr. 7.18 ; εἰς λόγου μῆκος, sich in eine lange Rede verlieren, id. ep. 2.13, auf Abwege, in Laster od. Irrtümer hineingeraten, ἐς τρυφήν Ath. XII.523c ; ἐς παρακοπήν Plut. Mar. 45 ; auch absol., Pol. 4.48.1.
ἐξοκέλλω
aor1 -ώκειλα
- Iintr., of a ship, to run aground or ashore, Hdt., Aesch.
- IItrans. to run (a ship) aground:—metaph. to drive headlong, Eur.