ἐπικαίω
ἐπικαίω, to light up
Could not find ἐπικαίοντες in Logeion dictionaries.
ἐπικαίοντες present active participle masculine nominative plural, present active participle masculine vocative plural of ἐπικαίω
ἐπικαίω,
- light up or kindle on a place, πῦρ h.Ap. 491; burn on an altar, ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρίʼ ἔκηεν Il. 22.170, cf. Od. 3.9, 17.241.
- II burn on the surface, scorch, Hp. Aër. 17 (Pass.); οἱ τὰ σώματα ὑπὸ τῶν ἡλίων ἐπικεκαυμένοι Pl. Ep. 340d; τῷ χρώματι παρὰ φύσιν -κεκαυμένος Plb. 38.8.7, cf. Apollon. Mir. 23; ἀέρα -όμενον Antipho Soph. 26; of lightning, Arist. Mete. 371b14; of hot iron, Id. HA 631b26; of cold, Hp. Aër. 20, Thphr. CP 2.1.6 (v.l.); of a caustic drug, Dsc. 3.35.
- 2 burn on the top, of stumps, Plu. Vit.pud. 2.529b; of pruning trees by burning, Thphr. HP 6.6.6; cauterize, τὰ χείλη τῶν τραυμάτων Aët. 13.4, cf. Philum. Ven. 3.5, al.
- 3 brand, ἵππον PCair.Zen. 93.4 (iii B.C.).
ἐπι·καίω, att. -κάω [ᾱ] (f.-καύσω, ao. ἐπέκαυσα) :
1 faire brûler sur (l’autel, etc.) acc. Hh. Ap. 491 ||
2 faire brûler à la surface, d’où au pass. être brûlé à la surface, avoir la peau brûlée par un fer chaud, Arstt. H.A. 9, 40, 2 ; par le soleil, Plat. Ep. 340d ; par le froid, Hpc. 292, 46.
ἐπικαίω, att. ἐπικάω (s. καίω), darauf anzünden, πῦρ H.h. Apoll. 491 ; in tmesi ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρίʼ ἔκηεν, Il. 22.170 u. öfter, d.i. auf dem Altar verbrennen ; vgl. Hes. O. 335. – Auf der Oberfläche u. übh. verbrennen, οἱ τὰ σώματα ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἐπικεκαυμένοι Plat. Ep. VII.340d ; τῷ χρώματι παρὰ τὴν φύσιν ἐπικεκαυμένος Pol. 39.2.7 ; B.A. 72.28 wird ἐπικαίεσθαι ἐν τῷ ἡλίῳ als der vulgäre Ausdruck für χραίνεσθαι πρὸς ἥλιον erkl.; vom Blitz, Arist. Meteor. 3.1 ; mit glühendem Eisen, H.A. 9.40 ; DS. 3.53 u. A. Uebertr. erkl. Schol. Ar. Lys. 221 ἐπιτυφῇ μου durch ἐπικαυθῇ ἐπʼ ἐμοί.
ἐπικαίω
Attic -κάω
fut. -καύσω
- to light up a place, πῦρ Hhymn.: to burn on an altar, μηρία Hom.