ἐπιτελής
ἐπιτελής, brought to an end, completed, accomplished
Could not find ἐπιτελὲς in Logeion dictionaries.
ἐπιτελὲς masculine vocative singular, feminine vocative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἐπιτελής
ἐπιτελ-ής, ές, (τέλος)
- brought to an end, completed, accomplished, ποιεῖν τι ἐπιτελές, = ἐπιτελεῖν, Hdt. 1.117, 3.141, Hp. Jusj. 1, etc.; ἐπιτελῆ ποιῆσαι ἐντολάν τινος Test.Epict. 1.18; ἐ. ἐγίνετό τι Hdt. 1.124, Th. 1.141; εὐχαὶ ἐ. γενόμεναι Pl. Lg. 931e, cf. SIG 581.5 (ii B.C.); κρίσιν λαμβάνει ὁ πόλεμος ἐπιτελῆ D.H. 10.46; of persons, adult, Hsch. Ion. Adv. -έως at last, Aret. SA 2.8.
- II Act., effective, Ant.Lib. 19.3.
- III subject to taxation, ἔλαιον ἐ. τελῶν Milet. 3.149.19 (ii B.C.).
ἐπι·τελής, ής, ές [ῐ]
1 mis à exécution, achevé, accompli, en parl. d’un événement, Hdt. 1, 117, 124 ; Thc. 1, 141 ; d’un vœu, Plat. Leg. 931e ; d’une décision, DH. 10, 46 ||
2 act. propre à accomplir, efficace, A. Lib. 19.
Étym. ἐπί, τέλος.
ἐπιτελής, ές, vollendet, ausgeführt, ἐπιτελέα ἐγένετο Her. 3.16, wie Thuc. 1.141 ; Plut. Nic. 14 ; ἐπιτελέα ποιεῖν, ausführen, Her. 3.141 u. oft ; ἐπ. δʼ εἴη ἡ εὐχή Plat. Ep. VIII.353a ; Legg. XI.931e ; ἐπίνοιαι Pol. 6.15.6 ; κρίσιν λαμβάνει ὁ πόλεμος ἐπιτελῆ, eine vollständige Entscheidung, ein entschiedenes Ende, Dion.Hal. 10.46 ; – παρθένος, mannbar, Hesych. – Aber ὄρνιθες, Ant.Lib. 19, = ἐπιτελεστικός.
ἐπιτελής
ἐπι-τελής, ές
τέλος
- brought to an end, completed, accomplished, Hdt., etc.