ἐπιτελεστικός
ἐπιτελεστικός, capable of effecting one’s purpose
ἐπιτελ-εστικός, ή, όν,
- capable of effecting oneʼs purpose, Arist. Phgn. 813b21, cf. Chrysipp.Stoic. 3.123; for fulfilment, ἐ. τῶν εὐχῶν θυσία Hsch. s.v. τεληέσσας: Sup., Sch. Il. 8.247.
- II capable of celebrating, μυστηρίων Ptol. Tetr. 72.
ἐπιτελεστικός, ή, όν, propre à accomplir, efficace, Arstt. Physiogn. 6, 56 ; Bas. 1, 193c.
Étym. ἐπιτελέω.
ἐπιτελεστικός, ή, όν, vollendend, Sp.