ὑπέρβιος

ὑπέρβῐος, ον, (βία)

• of overwhelming strength or might, Ἡρακλῆς Pi. O. 10(11).15; δαῖμον, i. e. Apollo, B. 3.37: c. gen., πάντων ὑπέρβιος Pi. Oxy. 408.28.
• • II mostly in bad sense, overweening, lawless, wanton, οἷος κείνου θυμὸς ὑ. Il. 18.262; ὑ. ὕβριν ἔχοντες Od. 1.368; ὑ. ἦτορ ἔχοντες Orph. Fr. 119: neut. ὑπέρβιον as Adv., Il. 17.19, Od. 12.379, 14.92, 95: regul. Adv. -βίως Sch. A.R. 4.1523.

ὑπέρβιος, übergewaltig, übermächtig ; Ἡρακλῆς Pind. Ol. 11.15. im guten, aber Αὐγέας 29 im schlechten Sinne, übermütig, gewalttätig, frevelhaft ; οἷος ἐκείνου θυμὸς ὑπέρβιος Il. 18.262 ; μνηστῆρες ὑπέρβιον ὕβριν ἔχοντες Od. 1.368, u. öfter;
• adv. ὑπέρβιον , z.B. εὐχετάασθαι, Il. 17.19 ; οἵ μευ βοῦς ἔκτειναν ὑπέρβιον Od. 12.379, u. öfter ; u. sp.D.

ὑπέρβιος

-ον

[ὑπερ- 6 + βίη.]

• • 1

    Headlong, headstrong, not to be restrained or turned aside Il. 18.262 : Od. 15.212.

  • 2

    Overweening, arrogant, wanton : ὕβριν Od. 1.368=Od. 4.321, Od. 16.410.

    In neut. ὑπέρβιον as adv., in overweening wise, wantonly, recklessly : βοῦς μευ ἔκτειναν ὑ. Od. 12.379. Cf. Il. 17.19 : Od. 14.92, 95, Od. 16.315.

ὑπέρβιος

• 1powerful ὑπέρβιον Ἡρακλέα O. 10.15 Αὐγέαν ὑπέρβιον O. 10.29 ὑπέρβιος ἀνα[(?Herakles) fr. 140a. 54(28).

ὑπέρβιος (βίη): violent, lawless, insolent, wanton; not in bad sense, θῡμός, ‘abrupt,’ Od. 15.212.—Adv., ὑπέρβιον, insolently.

ὑπέρβιος ὑπέρ-βιος, ον, βία

• • Iof overwhelming strength or might, Pind.
  • IIin bad sense, overweening, lawless, wanton, Hom.:—neut. ὑπέρβιον as adv., Il.