ὑπερπλουτέω
ὑπερπλουτέω, to be exceeding rich
ὑπερπλουτ-έω,
- to be exceedingly rich, Ar. Pl. 354, Luc. Tim. 10, etc.; τὸ ἱερὸν ὑ. ἐν τοῖς ἀναθήμασιν Id. Phal. 2.9.
ὑπερπλουτέω-ῶ, être excessivement ou extrêmement riche, Ar. Pl. 354 ; Luc. Tim. 10, 45 ; Phalar. Ep. 2, 9, etc.
Étym. ὑπέρπλουτος.
ὑπερπλουτέω, übermäßig reich sein ; Ar. Plut. 354 u. in späterer Prosa, Luc. Tim. 45 ; Ath. XII.551a.
ὑπερπλουτέω
fut. ήσω
- to be exceeding rich, Ar. from ὑπέρπλουτος