ὑποληπτός
ὑποληπτός, determinate
ὑποληπ-τός, όν,
- = δοξαστός I, Arist. APr. 49b6, Simp. in Epict. p.8 D.
- II determinate, χρόνοι Anon.Lond. 3.19.
ὑποληπτός, ή, όν, dont on peut se faire une idée, concevable, Arstt. An. pr. 1, 39 ; Simpl. Epict. 1, 1, p. 8, 44, 49 Dübn.
Étym. ὑπολαμβάνω.
ὑποληπτός, adj. verb. zu ὑπολαμβάνω, gemeint, vermeintlich, Alex.Aphrod.