Arcturus
Frieze-Dennison Vergil
Arctūrus, ī, m.: the principal star in the constellation Boötes; Arcturus, 1.744, et al.
Arctūrus, ī, m. (ἀρκτοῦρος), I) als Gestirn: A) der hellste Stern im Sternbild Bootes, nahe am Schwanze des großen Bären, Plaut. rud. prol. 1 sqq. Cic. de nat. deor. 2, 109. Vitr. 9, 4 (6), 1. Hyg. fab. 130; astr. 2, 4. Col. 2, 10, 21. Suet. fr. 142. p. 219, 1 R. Hor. carm. 3, 1, 27: sub ipsum Arcturum, gerade gegen die Aufgangszeit des A., Verg. georg. 1, 68. Nach der Meinung der Alten von großem Einfluß auf das Wetter, da bei seinem Aufgang u. Untergang namentl. die heftigsten Stürme toben; vgl. Thiel Verg. Aen. 3, 516. – B) übtr., das ganze Sternbild Bootes (w. s.), Verg. georg. 1, 204. – II) als Pflanze, s. arction.
~us ‥ qui boreo aquilonalis poli cardine volvitur ‥ septiformi temonis et plaustri sidere signatur
~us, Orion et Canis ‥ caeteraque militia caeli
zodiacus ubi plus declinat ad austri / arcturique polos
arcturum solus novit septentrio plaustrum
hic Pleiades conjungere, / girum Arthuri terere / suis valebit viribus
Charelwain , arthurus, plaustrum
Arctūrus, (14) ī, m. (ἀρκτοῦρος), ¶ 1 lʼArcture [étoile, α du Bouvier] : Cic. Arat. 34, 99 || la constellation entière : Virg. G. 1, 204 ¶ 2 une plante, v. arction : Plin. 27, 16 ; 27, 33.
- 1. Berenhoeder, Arcturus de helderste ster in het sterrenbeeld Boötes; ook = Boötes;
- 2. (Verg.) (meton.) sub ipsum -um bij de opkomst v.d. Berenhoeder.
Arctūrus
See Arctos.