dignor
dignor, to deem worthy, honor, deign, condescend
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Dignata in Logeion dictionaries.
Dignata Verb: perfect passive participle neuter accusative plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative plural, Verb: perfect passive participle neuter vocative plural, Verb: perfect passive participle feminine ablative singular, Verb: perfect passive participle feminine nominative singular, Verb: perfect passive participle feminine vocative singular of dignor
Dignata Verb: perfect passive participle neuter accusative plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative plural, Verb: perfect passive participle neuter vocative plural, Verb: perfect passive participle feminine ablative singular, Verb: perfect passive participle feminine nominative singular, Verb: perfect passive participle feminine vocative singular of digno
- to deem worthy or deserving (mostly poet. and in post-Aug. prose).
- α Aliquem aliqua re: haud equidem tali me dignor honore, Verg. A. 1, 335; so, aliquem honore, Ov. M. 1, 194; 3, 521; Suet. Vesp. 2 fin. al.: te alio funere, Verg. A. 11, 169: hunc mensa, cubili (dea), id. E. 4, 63: aliquem non sermone, non visu, Tac. A. 4, 74 fin.: libellum veniā, Ov. Tr. 3, 14, 51; id. Pont. 1, 8, 9 al.—
- β With inf. as object, like the Gr. ἀξιῶ and ἀξιοῦμαι, to regard as fit, becoming, worthy of one's self, to deign; and with a negative, not to deign, to disdain: jam nemo suspicere in caeli dignatur lucida templa, Lucr. 2, 1039; so with a neg., * Cat. 64, 407; Verg. A. 10, 732; 866; 12, 464; Ov. M. 10, 158; Hor. Ep. 1, 19, 40; Suet. Ner. 22; id. Vesp. 13 al.—Affirmatively: quos eximia specie donare natura dignata est, Curt. 6, 5, 29: cui se pulcra viro dignetur jungere Dido, Verg. A. 4, 192; id. E. 6, 1; Ov. Am. 3, 1, 37; id. F. 4, 540; id. Tr. 4, 1, 52; Suet. Vesp. 7; Sen. Contr. 4, 28, 9: si digneris audire, Vulg. Judith, 5, 5.—
- γ With double acc.: o felix si quem dignabitur, inquit, ista virum, will hold worthy to be her husband, Ov. M. 8, 326; so, regem nostrum filium, Curt. 6, 10, 28.—
- δ Ellipt. with one acc. (the inf. to be supplied from the context): orant succedere muris Dignarique domos (sc. visere), Stat. Th. 12, 785: nullo Macedonum dignante Parthorum imperium, Just. 41, 4.
- —Hence, dignanter, adv., courteously, with complaisance (post-class. and very rare): loquentem dignanter audite, Vop. Tac. 8: impertire, Symm. Ep. 5, 63.— Sup. Auct. Itin. Alex. 10.
➳ inf. dignarier Ps. Sulpicia Sat. 64.
以爲堪。不嫌卑。— venire 降臨。辱臨。Non tali me — honore 不敢當。Venia dignare libellum 呈禀見諒。
Suggest a Translation
See an image
- dignus, to deem worthy, honor, deign, condescend: tali me honore, V.: quaecumque (loca) adventu, Ta.: alio te funere, V.: Bis septem ordinibus quam (summam) lex dignatur Othonis, requires for a knight, Iu.: Verba conectere digner, shall I stoop, H.: Cui se viro dignetur iungere Dido, V.: inter amabilīs ponere me choros, H.: si quem dignabitur ista virum, accepts, O.: fugientem haud est dignatus Sternere, disdained, V.: alite verti, O.: ambire pulpita, H.