digma
dīgma, ătis, n., = δεῖγμα,
- a specimen, Cod. Th. 14, 4, 9.
dīgma, matis, n. (δειγμα), a) eine Probe, die man vorzeigt, Cod. Theod. 14, 4, 9. – b) das Abzeichen auf dem Schilde der Soldaten (rein lat. signum), Veget. mil. 2, 18 in.
wyrshipe , honor ‥, decor ‥, dignitas, ~a, fasses
digma, ătis, n. (δεῖγμα), montre, échantillon : Cod. Th. 14, 4, 9 || insigne sur le bouclier des soldats : Veg. Mil. 2, 18.
Eschantillon, Monstre, in leg. 9. Cod. Th. de Suariis. (14, 4.)
Indiciumet
Proba, apud Ammianum lib. 21. extremo. Harpocration, et ex eo Moschopolus lib. 1.
Δεῖγμα κυρίως τὸ δεικνύμενον ἀφ᾽ ἑκάστου τῶν πολουμένων, καὶ ὁ τόπος εἰς ὅν τά δείγματα ἑκομίζετο.In portu scilicet Atheniensium, cujus loci meminit Æneas in Tactic. cap. 30. et Polyænus lib. 6. pag. 428.
Urina, ex Græc.
Digma, est
Dignitas, decus, gloria.