About Report a problem

Menu

digredior

digredior, to go apart, go asunder, separate, part, go away, depart

BWL

consules in provincias digrediuntur
the consuls depart for the provinces
ad id unde digressi sumus regrediamur
let us return to the point where our digression began

Frieze-Dennison Vergil

dīgredior, gressus sum, 3, dep. n.: to walk or go apart, aside, or away; depart, 3.410; separate, 4.80; come from, 2.718. (di- and gradior)

Could not find Digresso in Logeion dictionaries.

Digresso Verb: perfect passive participle neuter dative singular, Verb: perfect passive participle neuter ablative singular, Verb: perfect passive participle masculine ablative singular, Verb: perfect passive participle masculine dative singular of digredior

See Digresso in Morpho

dī-grĕdĭor, gressus, 3, v. dep. n. [gradior], to go apart or asunder, to separate, part; to go away, depart, = discedere (class.).
  • I Lit.: luna tum congrediens cum sole, tum digrediens, Cic. N. D. 2, 40, 103; cf.: digredimur paulum rursumque ad bella coimus, Ov. M. 9, 42: ita utrique digrediuntur, Sall. J. 22 fin.; cf.: digredimur flentes, Ov. H. 18, 117: ubi digressi, Verg. A. 4, 80.—With term. a quo: numquam est a me digressus, Cic. Sull. 12: ab aliquo, id. Fam. 4, 12; 12, 18; id. Att. 3, 9; Caes. B. C. 1, 57, 4; Sall. J. 18, 11; Liv. 22, 7 al.; cf.: a marito, to abandon, Suet. Caes. 43: a colloquio Caninii, Caes. B. C. 1, 26, 4; Liv. 39, 35: a Corcyra, id. 42, 37: ex eo loco, Caes. B. C. 1, 72, 4; cf.: ex colloquio, Liv. 35, 38: domo, Sall. J. 79, 7: triclinio, Suet. Ner. 43; cf. id. Aug. 74: inde, id. Tib. 6 al. —Absol.: hos ego digrediens lacrimis affabar obortis, Verg. A. 3, 492; cf. id. 5, 650; Tac. A. 1, 27; id. H. 3, 69 al.: dein statim digrediens, stepping aside, Sall. J. 94, 2 Kritz. —With term. ad quem: ambo in sua castra digressi, Sall. J. 109, 3; Tac. A. 4, 74; 6, 1; cf.: in urbem ad capessendos magistratus, id. Agr. 6: ad sua tutanda, id. A. 4, 73; Front. Strat. 1, 4, 3: Seleuciam, Tac. A. 2, 69: domum, id. ib. 2, 30: digredientem eum cum Caesare circumsistunt, id. ib. 1, 27.
  • II Trop., to go aside, deviate, depart. —With term. a quo: nos nostro officio nihil digressos esse. * Ter. Phorm. 722.—
    • B Esp., in speaking or writing, to digress (but de-gredi, which is sometimes found in edd. in this sense is incorrect, v. h. v.): digredi ab eo, quod proposueris, Cic. de Or. 2, 77, 311: parumper a causa, id. Brut. 93 fin.: de causa, id. Inv. 1, 51 fin.: ex eo et regredi in id, Quint. 10, 6, 5.—Absol.: saepe datur ad commovendos animos digrediendi locus, Cic. de Or. 2, 77, 312; so ib. 2, 19, 80; Quint. 3, 11, 26; 4, 3, 17: verum huc longius, quam voluntas fuit, ab epistola Timarchidi digressa est oratio mea, Cic. Verr. 2, 3, 69 fin.: sed eo jam, unde huc digressi sumus, revertamur, id. N. D. 3, 23 fin.; cf. id. Brut. 87 fin.; Quint. 2, 4, 15.

Saved

Recent