Mucius
Mūcĭus, a (Mutius, Lact. 5, 13, 13),
- the name of a Roman gens. The most celebrated are,
- 1 C. Mucius Scaevola, who attempted to assassinate Porsena, and, on being apprehended, burned off his right hand, Liv. 2, 12; Cic. Sest. 21, 48; id. Par. 1, 2, 12; Flor. 1, 10; Sen. Ep. 24, 5; 66, 51; Sil. 8, 386; Lact. l. l.—
- 2 Q. Mucius Scaevola, a governor in Asia, Cic. Caecil. 17, 57. —
- 3 Q. Mucius Scaevola, an augur, the husband of Laelia, Cic. Brut. 58, 211; id. Phil. 8, 10, 31.—
- 4 P. Mucius Scaevola, a friend of the Gracchi, and an enemy of the younger Scipio Africanus, Cic. Rep. 1, 19, 31; Pers. 1, 114; Juv. 1, 154.—In fem., Mūcĭa, the wife of Cn. Pompeius, afterwards divorced from him, Cic. Fam. 5, 2, 6; id. Att. 1, 12, 3.—Hence,
- II Mūcĭus, a, um, adj., of or belonging to a Mucius, Mucian: Mucia prata trans Tiberim, dicta a Mucio, cui a populo data fuerant, Paul. ex Fest. p. 144 Müll.—
- B Subst.: Mūcĭa, ōrum, n. (sc. festa), a festival kept by the Asiatics in commemoration of the good government of Q. Mucius Scaevola, the Mucius festival, Cic. Verr. 2, 2, 21, § 51.—Mūcĭ-ānus (Mut-), a, um, adj., of or belonging to a Mucius, Mucian: cautio, Dig. 35, 1, 99: satisdatio, ib. 104: exitus, i. e. the death of Q. Mucius Scaevola, who was slain in the temple of Vesta by Damasippus, Cic. Att. 9, 12, 1.
Mūcius, a, um, Name einer röm. gens, aus der am bekanntesten C. Mucius Cordus (Scaevola), der in das Lager Porsenas kam, um diesen zu töten, aber beim Mordversuche ergriffen, sich als Zeichen seiner Furchtlosigkeit die rechte Hand abbrannte u. daher den Beinamen Scaevola erhielt, den alle Mucii beibehielten, Liv. 2, 12. Cic. Sest. 48; parad. 1, 2, 12. Flor. 1, 10. Sen. ep. 24, 5 u. 66, 51. Sil. 8, 386. Lact. 5, 13, 13 (wo Mutius). – P. Mucius Scaevola, Freund der Gracchen, Feind des jüngeren Scipio Afrikanus, Cic. de rep. 1, 31 u.a. Pers. 1, 114. Iuven. 1, 154. – Q. Mucius Scaevola, Augur, Gemahl der Lälia, Cic. Brut. 211 u.a. – u. Q. Mucius Scaevola, großer Jurist u. Staatsmann, Pontifex Maximus, als Statthalter in Asien so gerecht, daß seine Verwaltung in langem Andenken blieb und die Asiaten zur Erinnerung an sie das Fest Mucia feierten, Cic. div. in Caecil. 57 u.a. – fem. Mucia, Gemahlin des Cn. Pompejus, später von ihm geschieden, Cic. ep. 5, 2, 6; ad Att. 1, 12, 3. – Plur. Scaevolae, Männer wie Scävola, Augustin. de civ. dei 5, 14. p. 220, 4 D.2 – Adi. mucisch, Liv. u.a.: subst., Mūcia, ōrum, n., das dem Q. Mucius (s. oben) zu Ehren in Asien gefeierte Fest, das Muciusfest, Cic. Verr. 2, 51. – Dav. Mūciānus, a, um, mucianisch, des Mucius, cautio, nach dem großen Juristen u. Pontif. Max. Q. Mucius Scaevola benannt, Ict.: exitus, des Pontif. Max. Q. Mucius Scaevola, der im Vestatempel von Damasippus ermordet wurde, Cic.
1 Mūcĭus, (14) a, um, de Mucius : P. Fest. 144 || Mucia, n. pl, fêtes établies dans lʼAsie Mineure en lʼhonneur du consul Q. Mucius Scævola : Cic. Verr. 2, 2, 51.
2 Mūcĭus, (11) ĭī, m. , nom dʼune famille rom. ; nott ¶ 1 C. Mucius Scævola [qui pénétra dans la tente de Porsena pour le tuer] : Liv. 2, 12, 2 ; Cic. Sest. 48 ; Par. 12 ; Sen. Ep. 24, 5 ¶ 2 Q. Mucius Scævola [juriste célèbre, qui fut gouverneur de lʼAsie] : Cic. Cæcil. 57 ¶ 3 Q. Mucius Scævola [augure, époux de Lælia] : Cic. Br. 211 || -ĭānus, a, um, de Mucius : Cic. Att. 9, 12, 1.
- 1. C. ~ Scaevola, held uit de vroegste Rom. geschiedenis, die een moordaanslag pleegde op de Etruskische koning Porsenna; toen hij echter gevangengenomen werd, liet hij als teken v. zijn moed zijn rechterhand in het offervuur verbranden; vd. de bijnaam Scaevola (linkerhand), die alle Mucii behielden;
- 2. Q. ~ Scaevola (ca. 140—82 v. Chr.), jurist en staatsman, pontifex maximus; als stadhouder bestuurde hij de provincie Asia in 94 v. Chr. zo rechtvaardig, dat de provinciebewoners ter herinnering aan zijn bestuur het feest vierden, genaamd Mūcia, ōrum n; / adj. Mūciānus, a, um.