otium

ōtĭum, ĭi, n.

• In gen., leisure, vacant time, freedom from business (class.; opp. negotium; cf.: immunitas, vacatio): otio qui nescit uti plus negoti habet, Quam, etc., Enn. ap. Gell. 19, 10, 12 (Trag. v. 252 Vahl.): fecero; quamquam haut otium est, Plaut. Poen. 4, 2, 36 (858): tantumne ab re tuast oti tibi? Ter. Heaut. 75: clarorum virorum atque magnorum non minus otii quam negotii rationem exstare oportere, Cato ap. Cic. Planc. 27, 66: in otio de negotiis cogitare, Cic. Off. 3, 1, 1: otium inertissimum et desidiosissimum, id. Agr. 2, 33, 91.—
• II In partic.
• • A Ease, inactivity, idle life (cf.: ignavia, desidia, inertia): vitam in otio agere, Ter. Ad. 863: hebescere et languescere in otio, Cic. Ac. 2 (Luc.), 2, 4: propter desidiam in otio vivere, id. Agr. 2, 37, 103: otio tabescere, id. Att. 2, 14, 1: languere otio, id. N. D. 1, 4, 7: otium segne trahere, Tac. H. 4, 70: magna otia caeli, Juv. 6, 394: otium sine litteris mors est, Sen. Ep. 82, 2: ducere otia segnia, Ov. P. 1, 5, 44: exercere otia molli cura, Sil. 15, 707. —
  • B Leisure, time for any thing; esp. for literary occupation: otium moderatum atque honestum, Cic. Brut. 2, 8: ad scribendum, id. Or. 1, 1, 3: otium consumere in historiā scribendā, id. de Or. 2, 13, 57: otium litteratum, id. Tusc. 5, 36, 105: Tusculani requies atque otium, id. de Or. 1, 52, 224: studiosum, Plin. Ep. 1, 22, 11: abundare otio et studio, Cic. de Or. 1, 6, 22: otium rei si sit, Plaut. Mil. 3, 1, 165 (760): otium habere ad potandum, Ter. Phorm. 831: auscultandi, time to hear, id. Ad. 420: horum libros delectationi causa, cum est otium, legere soleo, when I have time, Cic. de Or. 2, 14, 59: si modo tibi est otium, if you have time, id. Part. Or. 1, 1: otium studio suppeditare, to devote time to study, Auct. Her. 1, 1, 1: cum in otium venerimus, Cic. Att. 1, 7: me alebat Parthenope studiis florentem ignobilis oti, i.e. unwarlike, peaceful leisure, Verg. G. 4, 564.—
  • • 2 The fruit of leisure: otia nostra, i.e. my poems, Ov. Tr. 2, 224.—
  • C Rest, repose, quiet, peace (opp. bellum), Ter. Ad. 20: pax, tranquillitas, otium, Cic. Agr. 2, 37, 102: mollia peragebant otia, enjoyed calm repose, Ov. M. 1, 100: multitudo insolens belli diuturnitate otii, Caes. B. C. 2, 36: res ad otium deducere, id. ib. 1, 5: valde me ad otium pacemque converto, Cic. Q. Fr. 3, 5, 5: ex maximo bello tantum otium toti insulae conciliavit, Nep. Tim. 3, 2: studia per otium concelebrata, in times of peace, Cic. Inv. 1, 3, 4: ab hoste otium fuit, Liv. 3, 32: ab seditionibus urbanis, id. 3, 35: otium bello (rogare), Hor. C. 2, 16, 5; 4, 15, 18: quies aëris et otium et tranquillitas, Sen. Q. N. 1, 2, 8: operis otium, Plin. 11, 10, 10, § 25.—
  • D Adverb.
  • • 1 Abl. otio, at leisure, leisurely: quam libet lambe otio, Phaedr. 1, 24, 6.—
    • 2 Per otium, at leisure: spolia legere, Liv. 27, 2.

ōtium, iī, n., die Ruhe von Berufstätigkeit, das Nichtstun, die Geschäftslosigkeit, freie Zeit, Muße, das Stilleben, a) übh. (Ggstz. negotium [w. vgl.], labor, festmatio): otium inertissimum ac desidiosissimum, Cic.: cui non industrio otium poena est? Sen.: otium sine litteris mors est, Sen.: id velle paene dementis otii est, ist fast unsinnige Zeitverschwendung, Plin.: alere otium serendis rumoribus natum, Curt.: agere otium, Lucan.: agere vitam in otio, Ter.: amplexari otium, Cic.: sic sum otium complexus (ich habe mich so dem N. ergeben), ut ab eo divelli non queam, Cic.: se conferre de turba et a subselliis in otium soliumque, Cic.: cogitare in otio de negotiis, Cic.: otium dare corpori, Phaedr.: si quid datur oti, illudo chartis, Hor.: aliqua regio ad populi otium (Erholung) dedicata, Sen.: diffluere otio, Cic.: mollia otia peragere, in behaglichem Müßiggang leben, Ov.: haud otium est, Ter.: frui otio, Cic.: habere plus otii, Cic.: hebescere et languescere in otio, Cic.: languere otio, in Schlaffheit verfallen aus Mangel an öffentlicher Tätigkeit, Cic.: fortasse his rebus admoneris, ut te magis ac magis otio involvas (dich in ein Stilleben vergräbst), quod non abrumpi, sed intermitti volo, Plin. ep.: diuturno otio involuti, in ein dauerndes Stilleben vergraben, Amm.: marcescere otio, Liv.: marcescere otii situ et inertiā sopiri, Liv.: otium ex labore, copia ex inopia corpora varie movebat, Liv.: nancisci plus otii, Cic.: natio occupata in otio, dem geschäftigen Müßiggang ergeben, Phaedr.: ut non tam otium sibi quam negotium quaesisse videantur, Lact.: a negotiis publicis se removere ad otiumque perfugere, Cic.: persequi (suchen) otium, Cic.: non prospicere otio, Cic.: se in otium referre, sich ganz aus dem öffentlichen Leben zurückziehen, Cic.: remotum a studiis ambitionis otium ac tranquillitatem vitae sequi, Cic.: resides et otium sequentes, sich dem N. hingebend, Phaedr.: u. so hanc vitam urbanam atque otium secutus sum, Ter.: a rei publicae pulcherrimis muneribus otium sibi sumere, Cic.: tabescere otio, Cic.: venire in otium, Cic. – per otium (in aller Ruhe, mit Muße) cibum capere, Liv., spolia legere, Liv.: u. so quamlibet lambe (trinke) otio, Phaedr. – übtr., v. Lebl., quies aëris et otium et tranquillitas, Sen. nat. qu. 1, 2, 8: operis otium, das Ruhen der Arbeit, die Freizeit, Plin. 11, 25. – b) die freie Zeit, Muße für andere Arbeiten, otium rei si sit, Plaut.: cum otium est, Cic.: si modo tibi sit otium, Cic.: non hercle otium est nunc mi auscultandi, Ter. – m. ab u. Abl., tantumne ab re tua est oti tibi, aliena ut cures, Ter. heaut. 75. – bes. die freie Zeit, Muße zu wissenschaftl. Beschäftigungen, Tusculi requies atque otium, Cic.: otium litteratum, Cic.: moderatum atque honestum, Cic.: studiosum (gelehrte), Plin. ep.: abundare otio studioque, Cic.: otio nimio et ingeniis uberrimis affluere, Cic.: otium suum consumere in historia scribenda, Cic.: de his rebus in angulis consumendi otii causā disserere, Cic.: otium studio suppeditare, Cornif. rhet.: neque enim quisquam hoc Scipione elegantius intervalla negotiorum otio dispunxit, verstand es besser, die Pausen zwischen den Geschäften mit geistig belebter Muße auszufüllen, Vell. – Plur. meton., otia nostra, die Früchte meiner Muße (v. Gedichten), Ov. trist. 2, 224. – c) die politische Ruhe, Ruhe und Frieden im Staate (oft verb. pax atque otium, otium paxque), otium domesticum, Cic.: diuturnitas otii, Caes.: nihil est tam populare quam pax, tranquillitas, otium, Cic.: omnis opera atque quaestus alitur otio, Cic.: amplexari otium, die Erhaltung der Ruhe zu fördern suchen, Cic.: otii esse amantissimum, am friedliebendsten sein, Cic.: ex maximo bello tantum otium toti insulae conciliare, ut etc., Nep.: valde me ad otium pacemque converto, Cic.: deducere rem ad otium, die Sache gütlich beilegen, Caes.: impune in otio esse posse, ungestr. in R. u. Fr. leben können, Cic.: perturbare otium, Cic.: nec cernentes ex illo brevi otio (Waffenruhe) multiplex bellum rediturum, Liv. – studia recta et honesta per otium (in Friedenszeiten) concelebrata, Cornif. rhet. – m. ab u. Abl. (s. Müller Liv. 1, 31, 5), ab hoste otium fuit, Liv.: ab seditionibus urbanis otium fuit, Liv.

otium [CL] 1 leisure, freedom from business or work; b (contrasted w. labor, negotium, opus, or sim.); c (by metonymy) place in which one enjoys leisure, or product of one’s leisure. ~um ‥ quietis et remotio ‥ solitudinis ‥ scribendi materiam ‥ conferunt Aldh. VirgP 59; ~um, quies, securitas, vacuatus GlC O 290; quis magis libet misticum / summe quietis otium Frith. Cives 9. 6; libris abjectis ad ~um se contulit palatinum P. Blois Ep. 66. 198C; ex tunc ~o ac paci vacavit V. II Off. 10.  b non ‥ ad ~um ‥ sed ad laborem se monasterium intrare signabat Bede HE IV 3 p. 208; quidquid fuerit inventum in te operis vel ~i, sermonis et silentii Anselm (Medit. I) III 77; nobile laudetur ~um inter negotia multa Gir. TH intr. p. 8; omnia hominum negocia pariter et ~a, omnes occupationes et vacationes huc se vertunt Bald. Cant. Serm. 14. 21. 446; nunquam quievi, semper laboravi; nunc laborem convertam in ~um et quietem P. Blois Ep. 9. 25A; cum motus non exeat in esse nisi per exitum agentis ab octio in actum, set exitus ab octio in actum est mutatio Bacon XIII 293; ut exeat ab ~o in actum agendi Siccav. PN 138.  c hec cum dryadibus ruralia nobis ~a R. Niger Chr. II 106. 2 (temporary) relaxation from toil. quaeso ut ~um mihi, tempus conscribendae fidei, concedas, et muta tantum littera meam rationabiliter fidem adaperiat Willib. Bonif. 6 p. 28; cumque vires resumpsisset ~o, die constituto palatium Lateranense ingreditur W. Malm. GP I 58; sompnus est quies animalium virtutum, id est ~um quinque sensuum Bern. Comm. Aen. 69; rex interim, ~a tractare recusans, guerrarum habilimenta diligenter ordinat Ps.-Elmh. Hen. V 14 p. 28. 3 state of tranquility, peaceful condition. c705 si ‥ cessante ‥ adversitate ‥ secura dulcis patriae ~a ‥ praetulerint Aldh. Ep. 9 p. 502; terra ‥ ipsa videbatur gaudere ~o W. Malm. GP I 18. 4 state of inactivity, idleness, laziness. torpentis ~i segnitie squalescere patiaris Aldh. PR 142 (143) p. 203; otia qui sequitur veniet huic semper egestas Alcuin Carm. 62. 189; desidens, negligens vel ~um cupiens Gl. Leid. 2. 46; [Ediva] secreta thalami frequentabat, ubi non dissoluta ~o, nec onerosa fastidio, legere aut operari manibus consuevit Ailr. Ed. Conf. 747D; temptatio carnalis ‥, sicut luxuria, gula, ~um [ME: slauðe] AncrR 66.

1 ōtĭum, (7) ĭī, n. (opp. à negotium ), ¶ 1 loisir, repos, [et en part.] repos loin des affaires, loin de la politique : in otio de negotiis cogitare Cic. Off. 3, 1, méditer sur les affaires dans les heures de loisir ; mihi fuit ne otium quidem umquam otiosum Cic. Planc. 66, je nʼai jamais eu même un moment de loisir oisif ; otium cum dignitate Cic. de Or. 1, 1, repos (retraite des affaires) honorable, cf. Cic. Sest. 98 ; Br. 8 ¶ 2 inaction, oisiveté : languescere in otio Cic. Ac. 2, 5, languir dans le désœuvrement, cf. Cic. Agr. 2, 103 ; otio languere Cic. Nat. 1, 7, languir du fait de lʼinaction ¶ 3 loisir studieux : otium litteratum Cic. Tusc. 5, 105, loisir consacré aux lettres || études faites à loisir, études de cabinet : Cic. Leg. 3, 14 ; [poét.] otia nostra Ov. Tr. 2, 1, 224, les œuvres de mon loisir ¶ 4 paix, calme, tranquillité : Cic. Agr. 2, 102 ; Cæs. C. 1, 5, 5 ; 2, 36, 1 ; Nep. Timol. 3, 2 ; ab externis armis otium fuit Liv. 3, 14, 1, au dehors il nʼy eut pas dʼhostilités pour troubler le repos, cf. Liv. 4, 35, 2 ¶ 5 [expr. adv.] per otium Liv. 27, 2, 9, à loisir, tranquillement.

2 ōtĭum, v. otion.

otium , ii. n.
安逸。止工時。閒。— litterarum 安讀書。Ponere recte otia 善用時候。Per otium 閒之時。In otia tuta recedere 避于淸靜之處。

Suggest a Translation
See an image

ōtium ī, n

• 1 AV-, leisure, vacant time, freedom from business: tantumne ab re tuāst oti tibi?T.: non minus oti quam negoti: otium inertissimum.—Ease, inactivity, idleness: vitam in otio agere, T.: genus amantissimum oti: languere otio: magna otia caeli, Iu.: ducere otia segnia, O.—Leisure, time: vellem tantum haberem oti, ut possem, etc.: ad scribendum: litteratum: auscultandi, time to hear, T.: cum est otium, legere soleo, when I have time: si modo tibi est otium, if you have time.—Rest, repose, quiet, peace: pax, tranquillitas, otium: mollia peragebant otia, enjoyed calm repose, O.: insolens belli diuturnitate oti, Cs.: ex maximo bello tantum otium totae insulae conciliavit, N.: studia per otium concelebrata, in times of peace: studia ignobilis oti, V.: spolia per otium legere, at their ease, L.: quam libet lambe otio, Ph.—The fruit of leisure: Excutias oculis otia nostra tuis, i. e. poems, O.