absconse
abscōnsē, Adv. (abscōnsus v. abscondo), heimlich, Hyg. fab. 184. Firm. math. 2, 2. Vulg. sapient. 18, 9. Augustin. de civ. dei 18, 32. Vgl. Gloss. II, 5, 7 ›absconse, λάθρα‹.
angelus ~e tulit catinum
cum excommunicato ‥ neque orare neque loqui, neque palam neque ~e [] ‥ licet ed. Twiss : †abscondite
Paulus ad Petrum ~e in ‥ carcerem introivit
abscōnsē, en secret : Hyg. Fab. 184.
Convocaverunt inibi multitudinem armatorum clam et, apud Menester. in Hist. Lugdun. p. 7. col. 1. Charta ann. 1457. in Chartul. 21. Corb. fol. 105 :Absconse
Se sont par plusieurs fois boutté Absconséement et celéement en nosdits bos de Morœul.