accinctus
accinctus, a, um, P. a. of
1. accīnctus, ūs, m. (accingo), das Sich-Wappnen mit usw., Eccl.
2. accīnctus, a, um, PAdj. m. Compar. (v. accingo), wohlgegürtet, straff, habitus militaris accinctior, Auson. grat. act. (VIII) 14, 64. p. 27, 19 Schenkl.
extra libertatem Quinque Portuum et infra ascingtum comitatus
pontes castri et pons ~us turris debiles sunt
plaunchiatura ‥ turellorum in ~u meniarum
[Godwinus ] assiduo laboris ~u incomparabilis
in ipso religionis ~u, dum edificaret sibi cellulam antequam habitaret in ea
militem ‥ jam in ~u [gl. vel procinctu ] itineris expeditum
1 accīnctus, a, um, part. de accingo || adj., a) bien ajusté : accinctior Aus. Grat. 64 ; b) prêt, dispos : Plin. Min. Pan. 20, 3.
2 accīnctŭs, ūs, m. , le fait de se ceindre, de sʼarmer : Eccl.
accinctus , a, um. part. p. et, v. accingo
See an image
See an image