acervatim
acervatim, by heaps, in heaps
ăcervātim, adv. [acervus], by heaping up or accumulation, by or in heaps.
- I Prop.: confertos ita acervatim mors accumulabat, Lucr. 6, 1263: stercus aspergi oportere in agro, non acervatim poni, Varr. R. R. 1, 38, 1; so Col. 9, 13, 4; acervatim se de vallo praecipitaverunt, Caes. B. A. 31: cadere, Vulg. Sap. 18, 23; cf.: pulmentis acervatim, panibus aggeratim, poculis agminatim ingestis, Ap. Met. 4, 8, 9 Elm.—
- II Fig.: i. q. summatim, crowded together, briefly, summarily: acervatim reliqua dicam, Cic. Clu. 10: multa acervatim frequentans, crowding together many thoughts in one period, id. Or. 25, 85; so Plin. 4, 12, 23, § 69: hactenus populus Romanus cum singulis gentibus, mox acervatim, Flor. 1, 17, 1.
acervātim, Adv., (acervo), haufenweise, in Haufen, in Massen (Ggstz. singuli), Lucr., Varr. u. Auct. b. Alex. – übtr., multa ac. frequentans, eine Masse von Gedanken aufhäufend, Cic.: ac. reliqua dicere, summarisch, Cic.
ăcervātim (14) (acervo), par tas, en monceaux : Lucr. 6, 1263 || en accumulant [les mots] : Cic. Or. 85 || en gros (sommairement) : Cic. Clu. 30.
- 1. in hopen, in groten getale;
- 2. beknopt, kort (samengevat), bondig [dicere].
acervātim
adv.
- acervus, by heaps, in heaps: se de vallo praecipitare, BA. — Fig., briefly, concisely, summarily: reliqua dicere.