adversativus
adversātīvus, a, um, adj. [adversor],
- adversative; in gram.: conjunctiones adversativae, which have an adversative signif. as opp. to each other, as tamen, quamquam, etsi, etiamsi, etc., Prisc. 1030 P.; while quamquam, etsi, etc., we now designate as concessive in relation to tamen.
adversātivus, a, um (adversor), zum Gegensatze gehörig, coniunctiones, den Gegensatz einführend, Prisc. 16, 1.
per hanc conjunccionem ‘sed’ aut aliam similem, que secundum grammaticos ‥ et secundum communem modum loquendi dicitur ~a, eo quod adversando priori sentencie ponit ejus oppositum
et [presules ] virtutis penitus sunt adversativi; / vendunt non dant redditus hospiti vel civi
adversātīvus, a, um, adversatif, qui marque une opposition : Prisc. Gramm. 16, 1.