alienus
alienus, of another, belonging to another, not one’s own, foreign, alien, strange
alienus2, one of another house, a stranger to the family, foreigner, alien
BWL
another’s money, debt
complete strangers
at an unfavorable time
Frieze-Dennison Vergil
Could not find alienae in Logeion dictionaries.
alienae Adjective: feminine vocative plural, Adjective: feminine nominative plural, Adjective: feminine dative singular, Adjective: feminine genitive singular of alienus
- Adj.
- A In gen., that belongs to another person, place, object, etc., not one's own, another's, of another, foreign, alien (opp. suus): NEVE. ALIENAM. SEGETEM. PELLEXERIS., Fragm. XII. Tab. ap. Plin. 28, 2, and Serv. ad Verg. E. 8, 99: plus ex alieno jecore sapiunt quam ex suo, Pac. ap. Cic. Div. 1, 57; Plaut. Mil. 2, 2, 111 (266); cf. id. ib. 2, 2, 88 (243), and Lind. ib. 2, 3, 3 (274): quom sciet alienum puerum (the child of another) tolli pro suo, Ter. Hec. 576: in aedīs inruit Alienas, id. Ad. 89; id. And. 152: alienae partes anni, Lucr. 1, 182; so Verg. G. 2, 149: pecuniis alienis locupletari, Cic. Rosc. Am. 47, 137: cura rerum alienarum, id. Off. 1, 9, 30; 2, 23, 83: alienos mores ad suos referre, Nep. Epam. 1, 1: in altissimo gradu alienis opibus poni, Cic. Sest. 20: semper regibus aliena virtus formidolosa est, Sall. C. 7, 2: amissis bonis alienas opes exspectare, id. ib. 58. 10 Herz.: aliena mulier, another man's wife, Cic. Cael. 37: mulier alieni viri sermonibus assuefacta, of another woman's husband, Liv. 1, 46: virtutem et bonum alienum oderunt, id. 35, 43: alienis pedibus ambulamus, alienis oculis agnoscimus, alienā memoriā salutamus, alienā operā vivimus, Plin. 29, 1, 8, § 19: oportet enim omnia aut ad alienum arbitrium aut ad suum facere, Plin. Ep. 6, 14; so Suet. Claud. 2: alienum cursum alienumque rectorem, velut captā nave, sequi, Plin. Pan. 82, 3; Tac. A. 15, 1 fin.: pudicitiae neque suae neque alienae pepercit, Suet. Calig. 36: epistolas orationesque et edicta alieno formabat ingenio, i.e. caused to be written by another, id. Dom. 20: te conjux aliena capit, Hor. S. 2, 7, 46; 1, 1, 110; so id. ib. 1, 3, 116: vulnus, intended for another, Verg. A. 10, 781: aliena cornua, of Actaeon transformed into a stag, Ov. M. 3, 139: alieno Marte pugnabant, sc. equites, i.e. without horses, as footmen, Liv. 3, 62: aes alienum, lit. another's money; hence, in reference to him who has it, a debt; cf. aes. So also: aliena nomina, debts in others’ names, debts contracted by others, Sall. C. 35, 3.—
- B Esp.
- 1 In reference to relationship or friendship, not belonging to one, alien from, not related or allied, not friendly, inimical, strange, Plaut. Capt. 1, 2, 43 (152): alienus est ab nostrā familiā, Ter. Ad. 326; id. Heaut. 1029 Ruhnk.: multi ex finibus suis egressi se suaque omnia alienissimis crediderunt, to utter strangers, Caes. B. G. 6, 31: non alienus sanguine regibus, Liv. 29, 29; Vell. 2, 76.— Hence alienus and propinquus are antith., Cic. Lael. 5, 19: ut neque amicis neque etiam alienioribus desim, id. Fam. 1, 9 Manut.: ut tuum factum alieni hominis, meum vero conjunctissimi et amicissimi esse videatur, id. ib. 3, 6.—
- 2 Trop.: alienum esse in or ab aliquā re, to be a stranger to a thing, i.e. not to be versed in or familiar with, not to understand: in physicis Epicurus totus est alienus, Cic. Fin. 1, 6, 17: homo non alienus a litteris, not a stranger to, not unversed in, id. Verr. 2, 2, 26.—
- 3 Foreign to a thing, i.e. not suited to it, unsuitable, incongruous, inadequate, inconsistent, unseasonable, inapposite, different from (opp. aptus); constr. with gen., dat., abl., and ab; cf. Burm. ad Ov. F. 1, 4; Manut. ad Cic. Fam. 9, 14, 5; Spald. ad Quint. 6, 3, 33; Zumpt, Gr. § 384.
- α With gen.: pacis (deorum), Lucr. 6, 69: salutis, id. 3, 832: aliarum rerum, id. 6, 1064: dignitatis alicujus, Cic. Fin. 1, 4, 11: neque aliena consili (sc. domus D. Bruti), convenient for consultation, Sall. C. 40, 5 Kritz al.—
- β With dat.: quod illi causae maxime est alienum, Cic. Caecin. 9, 24: arti oratoriae, Quint. prooem. 5; 4, 2, 62; Sen. Q. N. 4 praef.—
- γ With abl.: neque hoc dii alienum ducunt majestate suā, Cic. Div. 1, 38, 83: homine alienissimum, id. Off. 1, 13, 41: dignitate imperii, id. Prov. Cons. 8, 18: amicitiā, id. Fam. 11, 27: existimatione meā, id. Att. 6, 1: domus magis his aliena malis, farther from, Hor. S. 1, 9, 50: loco, tempore, Quint. 6, 3, 33.—
- δ With ab: alienum a vitā meā, Ter. Ad. 944: a dignitate rei publicae, Tib. Gracch. ap. Gell. 7, 19, 7: a sapiente, Cic. Ac. 2 (Luc.), 43, 132: a dignitate, id. Fam. 4, 7: navigationis labor alienus non ab aetate solum nostrā, verum etiam a dignitate, id. Att. 16, 3.—
- ε With inf. or clause as subject: nec aptius est quidquam ad opes tuendas quam diligi, nec alienius quam timeri, Cic. Off. 2, 7, 23: non alienum videtur, quale praemium Miltiadi sit tributum, docere, Nep. Milt. 6, 1.—
- 4 Averse, hostile, unfriendly, unfavorable to: illum alieno animo a nobis esse res ipsa indicat, Ter. Ad. 338; Cic. Deiot. 9, 24: a Pyrrho non nimis alienos animos habemus, id. Lael. 8 fin.: sin a me est alienior, id. Fam. 2, 17: ex alienissimis amicissimos reddere, id. ib. 15, 4 al.: Muciani animus nec Vespasiano alienus, Tac. H. 2, 74.—Rar. transf. to things; as in the histt., alienus locus, a place or ground unfavorable for an engagement, disadvantageous (opp. suus or opportunus; cf. Gron. Obs. 4, 17, 275): alieno loco proelium committunt, Caes. B. G. 1, 15: alienissimo sibi loco contra opportunissimo hostibus conflixit, Nep. Them. 4, 5 Brem.—So of time unfitting, inconvenient, unfavorable, Varr. R. R. 3, 16: ad judicium corrumpendum tempus alienum, Cic. Verr. 1, 5; id. Caecin. 67: vir egregius alienissimo rei publicae tempore exstinctus, id. Brut. 1; id. Fam. 15, 14.—Of other things: alienum (dangerous, perilous, hurtful) suis rationibus, Sall. C. 56, 5; Cels. 4, 5.—
- 5 In medic. lang.
- a Of the body, dead, corrupted, paralyzed (cf. alieno, II. B. 2.), Scrib. Comp. 201.—
- b Of the mind, insane, mad (cf. alieno and alienatio): Neque solum illis aliena mens erat, qui conscii conjurationis fuerant, Sall. C. 37, 1 Herz.—
- II Subst.
- 1 ălĭēnus, i, m., a stranger.
- a One not belonging to one's house, family, or country: apud me cenant alieni novem, Plaut. Stich. 3, 2, 21 (474): ut non ejectus ad alienos, sed invitatus ad tuos īsse videaris, Cic. Cat. 1, 9, 23: quas copias proximis suppeditari aequius est, eas transferunt ad alienos, id. Off. 1, 14: cives potiores quam peregrini, propinqui quam alieni, id. Am. 5, 19: quasi ad alienos durius loquebatur, Vulg. Gen. 42, 7: a filiis suis an ab alienis? ib. Matt. 17, 24: cives potiores quam peregrini, propinqui quam alieni, Cic. Lael. 5: quod alieno testimonium redderem, in eo non fraudabo avum meum, Vell. 2, 76.—
- b One not related to a person or thing: in longinquos, in propinquos, in alienos, in suos irruebat, Cic. Mil. 28, 76: vel alienissimus rusticae vitae, naturae benignitatem miretur, Col. 3, 21, 3.—
- 2 ălĭēnum, i, n., the property of a stranger: Haec erunt vilici officia: alieno manum abstineant, etc., Cato R. R. 5, 1: alieno abstinuit, Suet. Tit. 7: ex alieno largiri, Cic. Fam. 3, 8, 8; so, de alieno largiri, Just. 36, 3, 9: alieni appetens, sui profugus, Sall. C. 5; Liv. 5, 5: in aliena aedificium exstruere, Cic. Mil. 27, 74 (cf.: in alieno solo aedificare, Dig. 41, 1, 7).—Plur.,
- a The property of a stranger: quid est aliud aliis sua eripere, aliis dare aliena? Cic. Off. 2, 23; Liv. 30, 30: aliena pervadere, a foreign (in opp. to the Roman) province, Amm.23, 1.—
- b The affairs or interests of strangers: Men. Chreme, tantumue ab re tuast oti tibi, aliena ut cures, ea, quae nihil ad te attinent. Chrem. Homo sum; humani nihil a me alienum puto, Ter. Heaut. 75: aliena ut melius videant quam sua, id. Heaut. 504.—
- c Things strange, foreign, not belonging to the matter in hand: Quod si hominibus bonarum rerum tanta cura esset, quanto studio aliena ac nihil profutura multumque etiam periculosa petunt, etc., Sall. J. 1, 5; hence, aliena loqui, to talk strangely, wildly, like a crazy person: Quin etiam, sic me dicunt aliena locutum, Ut foret amenti nomen in ore tuum, Ov. Tr. 3, 19: interdum in accessione aegros desipere et aliena loqui, Cels. 3, 18 (v. alieniloquium).☞ Comp. rare, but sup. very freq.; no adv. in use.
probos propriis prosternere telis / nititur et strages alienis factitat armis
cuncta hujus mundi velut ~a spernendo
summam ‥ substantiam ‥ necesse est ~am esse a natura et jure omnium quae ipsa de nihilo fecit
a predicta distinctione ~a videntur ‘a quo’ et ‘secundum quid’ ‥ et alia hujusmodi plura
jam bene me freno, jam sum meus ex alieno
multa ‥ aliis regionibus ~a
quis ‥ vel amicis ~ior vel ~is amicior?
nisi ~o auxilio de lecto moveri non potuit
relinquent ‥ terram edificatam plenarie ad valenciam estimacionis predicte nisi igne ~o [] combusta fuerit started in another’s property
clamant tenementum liberum in ‥ ~o solo
quod sordidis muneribus essent †alienii
hic tamen indigenis sol parcit, non alienis
comes Lincoln’ habet hujusmodi protecciones de ~is
ceperunt de J. S. ~o xl d. per extorsionem
loquens ~a tentus est donec ‥ suis redderetur, qui eum ligaverunt
I idée dʼautrui ¶ 1 dʼautrui : suos agros colebant, non alienos appetebant Cic. Amer. 50, ils cultivaient leurs propres champs, loin de convoiter ceux dʼautrui ; (stella) luce lucebat aliena Cic. Rep. 6, 16, (cette étoile) brillait dʼune lumière empruntée ; cito exarescit lacrima, præsertim in alienis malis Cic. Part. 57, les larmes se sèchent vite, surtout quand il sʼagit du malheur dʼautrui ; suo alienoque Marte pugnare Liv. 3, 62, 9, combattre avec leurs méthodes propres et avec celles des autres || æs alienum, dette, v. æs || alienum, ī, n. , le bien dʼautrui, ce qui appartient aux autres : ex alieno largiri Cic. Fam. 3, 8, 8, faire des largesses avec le bien dʼautrui ; exstruere ædificium in alieno Cic. Mil. 74, construire sur la propriété dʼautrui ; quicquam nec alieni curare nec sui Cic. Div. 2, 104, ne sʼoccuper en rien ni des affaires des autres ni des leurs ¶ 2 étranger : quem hominem ? familiarem ? immo alienissimum Cic. Com. 49, quel homme est-ce ? un ami intime ? non, au contraire, un étranger au premier chef ; per Staienum, hominem ab utroque alienissimum Cic. Clu. 87, par lʼintermédiaire de Staiénus, qui est complètement étranger à lʼun et à lʼautre ; alienus alicui Cæl. d. Cic. Fam. 8, 12, 2 ; Liv. 1, 20, 3, étranger à qqn || [pris substt ] æquabiliter in alienos, in suos inruebat Cic. Mil. 76, il fonçait indistinctement sur les étrangers et sur les siens ; alienissimos defendimus Cic. de Or. 2, 192, nous défendons les personnes qui nous sont le plus étrangères [des gens tout à fait inconnus] ¶ 3 étranger [de patrie] : aliena religio Cic. Verr. 2, 4, 114, culte qui vient de lʼétranger ; aliena instituta imitari Sall. C. 51, 37, copier les institutions étrangères || [pris substt ] non advenam nescio quem nec alienum, sed civem Romanum Cic. Verr. 2, 5, 156, [il dépose que tu as fait frapper de la hache] non pas je ne sais quel étranger domicilié (métèque) ou étranger de passage, mais un citoyen romain ¶ 4 [rhét.] verbum alienum, terme qui nʼest pas le mot propre : in propriis usitatisque verbis...; in alienis... Cic. Or. 80, parmi les mots propres et usuels...; parmi ceux qui ne le sont pas...; (res) quam alieno verbo posuimus Cic. de Or. 3, 155, (lʼidée) que nous avons exprimée avec un mot qui nʼest pas le sien.
II idée de séparation, éloignement ¶ 1 éloigné de, étranger à, hostile : ab aliquo Cic. Mur. 56 ; ab aliqua re Cic. Amer. 46.éloigné de qqn, de qqch. ; ab aliquo alienos animos habere Cic. Læl. 28, avoir de lʼéloignement (de lʼaversion) pour qqn ; alieno esse animo in Cæsarem Cæs. C. 1, 6, 2, avoir des sentiments hostiles contre César ; neque solum illis aliena mens erat qui conscii conjurationis fuerant Sall. C. 37, 1, et les dispositions hostiles ne se trouvaient pas seulement chez ceux-là, qui avaient été complices de la conjuration || alienus alicui Tac. H. 2, 74 ; Suet. Tib. 12, mal disposé pour qqn || neque aliena consili (domus) Sall. C. 40, 5, et elle [la maison de Brutus] nʼétait pas hostile à lʼentreprise [les conjurés y avaient accès] ¶ 2 étranger à, impropre, déplacé : homo sum, humani nihil a me alienum puto Ter. Haut. 77, je suis homme et je considère que rien de ce qui concerne lʼhomme ne mʼest étranger ; nihil est tam alienum ab eo quam... Cic. Sulla 31, rien ne lui convient moins que... ; oratio aliena ab judiciorum ratione Cic. Verr. 2, 4, 109, discours qui sʼécarte de la pratique ordinaire des tribunaux || alienum mea natura videbatur... dicere Cic. Tull. 5, il répugnait visiblement à mon caractère de parler de...; mercatura aliena dignitate populi Romani Cic. Agr. 2, 65, trafic incompatible avec (indigne de) la dignité du peuple romain, cf. Or. 88 ; Vat. 28, etc.; utrumque homine alienissimum Cic. Off. 1, 41, les deux choses également sont très indignes de lʼhomme || quis alienum putet ejus esse dignitatis, quam mihi quisque tribuat..., exquirere Cic. Fin. 1, 11, qui croirait incompatible avec la dignité que chacun me concède de rechercher..., cf. Ac. 1, 42 ; Tim. 22 || non alienum esse videtur... proponere Cæs. G. 6, 11, 1, il semble quʼil ne soit pas hors de propos dʼexposer... ¶ 3 désavantageux, préjudiciable : hujus iter necessarium, illius etiam potius alienum Cic. Mil. 52, le voyage de lʼun était indispensable, celui de lʼautre était plutôt même contraire à ses intérêts ; ille sensim dicebat, quod causæ prodesset, tu cursim dicis aliena Cic. Phil. 2, 42, lui, il disait posément des choses capables de servir sa cause, toi, tu dis au galop des choses qui vont contre toi ; alienum tempus ad committendum prœlium Cæs. G. 4, 34, 2, moment désavantageux pour engager le combat, cf. Cic. Verr. 1, 1, 5 ; alieno tempore Cic. Mil. 41, dans des circonstances désavantageuses (inopportunes) ; alieno loco Cæs. G. 1, 15, 2, dans un lieu défavorable ; omnium rerum nec aptius est quicquam ad opes tuendas quam diligi nec alienius quam timeri Cic. Off. 2, 23, il nʼy a rien au monde de plus propre à la conservation de la puissance que dʼinspirer lʼaffection, rien de plus contraire que dʼinspirer la crainte || non aliena rationi nostræ fuit illius hæc præpostera prensatio Cic. Att. 1, 1, 1, cet acte de candidature intempestif de mon rival est loin dʼavoir été préjudiciable à mon intérêt, cf. Cæc. 24 ; alienissimo sibi loco conflixit Nep. Them. 4, 5, il livra bataille dans un endroit qui lui était particulièrement défavorable.
- 1. andermans, aan een ander toebehorend [domus; opes; aes schuld];
- 2. vreemd, buitenlands; ➤ Graeca nomina aut -a; arbor ex -o petita orbe;
- 3. vreemd, niets te maken hebbend met; niet verwant (m. dat. of ab); ➤ mihi non ~; non ~ sanguine regibus; homines alienissimi wildvreemde mensen;
- 4. vervreemd; afkerig; vijandig (constructie zoals
- 3. ); ➤ homo non ~ a litteris niet onbekend met; numquam a poëtice ~ fui; ~ alci animus; ambitioni ~;
- 5. vreemd(soortig) (constructie zoals
- 3. ); ➤ mos ~; -o Marte met een ongebruikelijke manier v. strijden;
- 6. niet passend, ongepast; ➤ -o tempore op een ongelegen moment;
- 7. ongunstig, nadelig; ➤ -o loco (terrein) proelium committere; II. subst. ī m vreemdeling, buitenlander.
他人者。不便者。In alieno sibi loco pugnare 在不便處打仗。Res a dignitate aliena 損體面之事。— odor 臭味。Aliena loquitur 言語攙雜。Alienum tempus 不相宜之時。Propinqui et Alieni 親疎。— haeres 異姓之子。— cibus 害人之食。— animus 仇恨之心。埋怨。— consilii 未知人意。Est — ab eo 與其不相好。
Suggest a Translation
See an image
Alienare, Eximere. Lex 4. Cod. Theod. de Collatione donat. (lib. 11. tit. 20. l. 4. § 1) :
Hunc a conlatione jubemus esse Alienum.Lex 84. eodem Cod. de Decurionibus (lib. 12. tit. 1. l. 124.) :
Quos aut objectus debilitatis Alienat, aut senectus pigra remoratur.Willelmus Tyrius lib. 12. cap. 10 :
Juniorem Boamundum... ab Antiochia, quæ paterna ei hæreditas erat,... fecerit Alienum.
A materna vel avita, omnium etiam proximorum hereditate ac successione habeantur Alieni.
Item statuimus quod accessoribus conveniri non valeat, antequam conventus debitor principalis. Si vero fuerit Alienus debitor principalis, detur tempus unius mensis accessorio, ad repræsentandum debitorem principalem.
- alius.
- II. Adj.with comp.and sup, of another, belonging to another, not one's own, foreign, alien, strange: res: puer, the child of another, T.: mos, T.: menses, of other climes, V.: pecuniae: in alienis finibus decertare, Cs.: salus, of others, Cs.: alienis manibus, by the hands of others, L.: insolens in re alienā, in dealing with other men's property: mālis ridens alienis, i. e. a forced laugh, H.: mulier, another man's wife: alieni viri sermones, of another woman's husband, L.: vestigia viri alieni, one not my husband, L.: volnus, intended for another, V.: alienam personam ferre, to assume a false character, L.: cornua, i. e. those of a stag, O.: alieno Marte pugnare (equites), i. e. on foot, L.: aes alienum, another's money, i. e. debt: aes alienum alienis nominibus, debts contracted on the security of others, S.: recte facere alieno metu, fear of another, T.: crevit ex metu alieno audacia, another's fear, L.: sacerdotium genti haud alienum, foreign to, L.— Alien from, not related, not allied, not friendly, strange: ab nostrā familiā, T.: omnia alienissimis crediderunt, to utter strangers, Cs.: ne a litteris quidem alienus, not unversed in.—Strange, unsuitable, incongruous, inadequate, inconsistent, unseasonable, different from: dignitatis alicuius: neque aliena consili (domus), not inconvenient for consultation, S.: illi causae: alienum maiestate suā: aliena huius existimatione suspicio: domus magis his aliena malis, freer from, H.: alienum a vitā meā, T.: a dignitate: non alienum esse videtur, proponere, etc., Cs.: non alienum videtur, ... docere, N.— Averse, hostile, unfriendly, unfavorable to: (Caesar) a me: voluntates, unfriendliness: mens, hostility, S.: alieno a te animo: a causā nobilitatis, opposed to: a Murenā nullā re alienus, in nc respect unfriendly: alienum suis rationibus, dangerous to his plans, S.: alieno esse animo in Caesarem, Cs.: alieno loco proelium committunt, unfavorable, Cs.: alienissimo sibi loco conflixit, N.—Of time, unfitting, inconvenient, unfavorable, unseasonable: ad iudicium corrumpendum tempus: ad committendum proelium alienum esse tempus, Cs.: alieno tempore defendisse: alienore aetate, at a less suitable age, T.—Of the mind, estranged, disordered: illis aliena mens erat, qui, etc., S.—
- IIII. Substt.:
- one of another house, a stranger to the family, foreigner, alien: eiectus ad alienos: alienum post mortem expetunt, a foreigner: in alienos, in suos inruebat: heres hic alienior institutus est, this more distant relation. —
-
…medicinam consili atque orationis meae, si quam potero, adferam. Vnum genus est eorum qui magno in aere alieno maiores etiam possessiones habent quarum amore adducti dissolvi nullo modo possunt. Horum hominum species est honestissima sunt enim locupletes…
Cicero, in Catilinam
-
…, qui numquam emergunt, qui partim inertia, partim male gerendo negotio, partim etiam sumptibus in vetere aere alieno vacillant, qui vadimoniis, iudiciis, proscriptione bonorum defetigati permulti et ex urbe et ex agris se in illa…
Cicero, in Catilinam
-
…mihi videntur vota facturi contra rem publicam quam arma laturi. alterum genus est eorum qui, quamquam premuntur aere alieno, dominationem tamen exspectant, rerum potiri volunt, honores quos quieta re publica desperant perturbata se consequi posse arbitrantur…
Cicero, in Catilinam
-
…agris ingentem numerum perditorum hominum conlegerat nemo non modo Romae sed ne ullo quidem in angulo totius Italiae oppressus aere alieno fuit quem non ad hoc incredibile sceleris foedus asciverit. atque ut eius diversa studia in dissimili ratione perspicere possitis…
Cicero, in Catilinam
-
…, secerne te a bonis, infer patriae bellum, exsulta impio latrocinio, ut a me non eiectus ad alienos, sed invitatus ad tuos isse videaris. quamquam quid ego te invitem, a quo iam sciam esse praemissos…
Cicero, in Catilinam
-
…hi dum aedificant tamquam beati, dum praediis lectis, familiis magnis, conviviis apparatis delectantur, in tantum aes alienum inciderunt ut, si salvi esse velint, Sulla sit eis ab inferis excitandus qui etiam non nullos agrestis homines…
Cicero, in Catilinam
-
…et Minucium quorum aes alienum contractum in popina nullum rei publicae motum adferre poterat reliquit quos viros, quanto aere alieno, quam valentis, quam nobilis itaque ego illum exercitum prae Gallicanis legionibus et hoc dilectu quem in agro Piceno…
Cicero, in Catilinam
-
…sociis coactum habebat, praemittit, qui videant quas in partes hostes iter faciant. Qui cupidius novissimum agmen insecuti alieno loco cum equitatu Helvetiorum proelium committunt ; et pauci de nostris cadunt. Quo proelio sublati Helvetii, quod quingentis…
Julius Caesar, Gallic War
-
…quorum in fines primum Romani exercitum introduxissent, ad eos defendendos undique convenirent, ut potius in suis quam in alienis finibus decertarent et domesticis copiis rei frumentariae uterentur. Ad eam sententiam cum reliquis causis haec quoque ratio eos deduxit…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ille omnis secum suas copias eduxisset Tongilium mihi eduxit quem amare in praetexta coeperat, Publicium et Minucium quorum aes alienum contractum in popina nullum rei publicae motum adferre poterat reliquit quos viros, quanto aere alieno, quam valentis ,…
Cicero, in Catilinam