apploro
apploro, to bewail, deplore, weep
ap-plōro (K. and H.), āvi, 1, v. n.,
- to lament, deplore a thing, to weep at or on account of (perh. only in the two foll. exs.).
- a With dat.: querebar applorans tibi, Hor. Epod. 11, 12 K. and H.—
- b Absol.: cum jam adploraveris, Sen. Q. N. 4, 2 Haase.
ap-plōro (ad-plōro), āvī, āre = προσολοφύρεσθαι, vorjammern, unter Tränen klagen, cum iam apploraveris, Sen. nat. qu. 4, 2, 6 (wo Madvig deploraveris lesen will): m. Dat. (wem?), querebar applorans tibi, Hor. epod. 11, 12.
See: applorare
applōrō (16) ( adp- ), āvī, āre, intr., pleurer à propos de, adresser ses larmes à : Sen. Nat. 4, 2, 6 || pleurer à côté de (dans le sein de) qqn [avec dat.] : Hor. Epo. 11, 12.
applōrō (ad-p-) āvī, —, āre,
- to bewail, deplore, weep: applorans tibi, H.